Cabrafanada

A veciñanza segundo Bruno Bozzetto

2012-01-23T07:30:00.002+01:00

A miña amiga María Pazos mandoume hai uns días, a través de Twitter, o enlace a un vídeo de Bruno Bozzetto sobre a veciñanza que lle lembrou o meu libro Ninguén. O vídeo gustoume moito. Grazas, María.

Sitio distinto

2012-01-16T07:55:00.000+01:00

Unha das creacións culturais e televisivas máis singulares e atractivas do noso pasado recente: o Sitio distinto de Antón Reixa e os Resentidos.

A miña homenaxe a Isaac Díaz Pardo. Dous textos sobre el

2012-01-06T13:28:00.000+01:00

Desde Cabrafanada quero unirme á despedida de Isaac cun sentido adeus. Como persoal homenaxe a súa figura reproduzo dous textos da miña autoría sobre el.
O primeiro é a laudatio que me tocou facer na Noite da Edición de 2006 cando foi nomeado Presidente de Honra da Asociación Galega de Editores. O texto pódese ler ou descargar neste enlace.
O segundo é a entrevista que lle fixen en 1991 e que reproduzo no meu libro Contesta ou disparo, que tamén se pode descargar integramente.

Isaac Díaz Pardo

«Hai quen está interesado en
que non se lembren as cousas»

Responsable do complexo Sargadelos e de Ediciós do
Castro, Isaac Díaz Pardo é un dos grandes mecenas
da cultura galega.

—Séntese satisfeito co xeito en que o tratou a vida?
—Non. Máis ben sempre rexistrei fracasos.

—Quédalle moito por facer?
—Quédame moito pero xa non teño tempo.

—Non ten confianza no futuro?
—Ningunha. Teño xa 71 anos e estou na antecámara
de desaparecer. Non teño ilusión ningunha polo
futuro.

—Que faría se fose presidente da Xunta?
—Nunca o pensei, pero trataría de poñer Galicia ao
servizo dos galegos e non dos intereses estranxeiros.

—Estamos a perder a memoria histórica?
—Estou absolutamente convencido. Pero perdémola
porque hai quen está interesado en que non
se lembren as cousas.

—A autodeterminación é un dereito dos nosos pobos?
—Nos nosos tempos, en que prevalece a democracia,
afloran os feitos culturais diferenciados
por enriba dos estados, que xeralmente están feitos
na cama conxugal. No caso do estado español,
mentres Isabel e Fernando estaban na cama, facían
tamén un estado.

—Os libros ou a cerámica?
—Os libros.

—Dígame algo que lle moleste.
—Eu mesmo. Ser como son.

—Dígame algo que lle agrade.
—Xa son vello para esperar o que máis me agrada.

Un poema de «Transición» na voz de María Lado e na miña

2012-01-03T07:30:00.000+01:00

Poema «Vivo non vivo en paz viva», do libro con CD Transición, de Fran Alonso (Ed. Franouren, 2011). Voces do CD de Fran Alonso e María Lado.

O libro inclúe un CD, editado con licenza Creative Commons, onde María Lado e mais eu recitamos oito poemas do libro; un libro, por certo, que sae agora á luz pero que rematei hai tres anos.
Transición é un libro de busca, de experimentación, de colaboración, de entrega, de intervención, conducido polo adn da palabra, pola procura da súa esencia, pola súa posta en valor como elemento aglutinante. Os poemas teñen rexistros bastante diversos. A partir da páxina 74 inclúese Balada solitaria, que nunca fóra publicado en Galicia (unicamente en Portugal), e que é un dos referentes dos que parte Ninguén.

A ilustración é un agasallo persoal que me fixo hai algúns anos o ilustrador Lázaro Enríquez.

A exemplar loita contra Autobuses de Calo dunha traballadora que quixo ser nai

2012-01-02T23:50:00.000+01:00

A través de facebook, e vía Alfonso Pato, coñezo este vídeo, que dá conta da exemplar loita dunha traballadora e nai contra os abusos laborais cometidos pola empresa Autobuses de Calo. Paga a pena velo. Galicia Confidencial denuncia que sufriu unha agresión na empresa.

Cando a manipulación política converte os bulos en verdade

2012-01-02T07:30:00.000+01:00

Foro de Fervenzas Literarias (2)
O encontro que mantiven durante uns días con lectores e lectoras de Ninguén, respondendo ás preguntas que me facían, obrigoume a algo que me gusta facer e para o que case nunca teño tempo: reflexionar sobre a literatura e sobre como entendo eu o feito creativo. E obrigoume a facelo en voz alta; é dicir, escribíndoo. Como non son moitas e como é un tipo de reflexión que me comprace, por se pode ser de interese para alguén máis, vounas ir reproducindo en Cabrafanada.

—Fran, quería preguntarte polo tema dos "hoax" que aparecen entre relato e relato en Ninguén. Dis que os hoax son os bulos que corren pola rede. Pero tamén sufrimos os hoax a través dalgúns medios de comunicación, que as veces nun exercicio de ficcion intentan colarnos noticias por realidades, mesmo onte mesmo co valedor do pobo. Como ves como xornalista e escritor o paso dos hoax do mundo da ficción e da rede ao mundo real?

Moitas gracias.

—Ola Eusebio:

Coñécense como hoax (en inglés), ou tamén bulos, esas cadeas virais que circulan pola rede e que partindo de información falsa ou manipulada intentan conseguir a credibilidade do lector ou lectora. Os hoax naceron de xeito case simultaneo á rede, pero xa existían, ligados á oralidade, antes de que existise á rede. Eu lembro algúns que me contaban de neno (que nos contabamos de nenos), como o da famosa man negra, que tanto medo nos metía. Eu sempre pensei que o divertido «baterman» de Suso de Toro estaba inspirado nesa man negra. Son historias falsas ligadas á tradición oral que na rede se reconverten, que atopan unha canle de expresión cunha potencia expansiva enorme e unha capacidade vírica impresionante, e que, iso, si persiguen outros fins (facer dano, desprestixiar marcas ou persoas, vinganzas, recopilar enderezos electrónicos, desestabilizar etc, etc.). Algúns simulan tan francamente ben a realidade que os cremos ou, en todo caso, que nos fan dubidar. Hai unhas horas acabo de ver unha información en facebook que advirte sobre a perigosidade dunha aplicación de cumpreanos e, sinceramente, sen investigalo non sei se é verdade ou mentira. Teñen esa capacidade xenial de desconcertarnos.

O caso é que, como ben dis, moitos deses hoax filtráronse como información verídica en medios de comunicación importantes. Hai hoax contrastados (poden consultarse na rede) que foron emitidos como noticias en xornais, emisoras de radio e de televisión; por exemplo, por diarios como El País ou cadeas de televisión como a CNN.

Ora, o que ti tamén plantexas, e paréceme moi interesante, é a manipulación da información, a súa descontextualización (como é o caso do ditame do recente Valedor do Pobo), para intoxicar, crear un estado de opinón favorable a determinados intereses, para defender determinadas ideoloxías (sempre rancias e conservadoras), etc. Efectivamente, vivimos nun momento en que a palabra, como elemento verbal de comunicación, como adn da interrelación e a comprensión humana, foi desposuída, arrebatada, e perdeu todo o seu valor. Desde o uso sistemático de eufemismos (como chamarlles «mercados» aos multimillonarios que agora controlan o mundo) ata a terxiversación, a descontextualización, a desemantización, o baleirado, a absorción, etc... o poder emprega hoxe tácticas que teñen que ver coa modificación e maleabilidade do discurso para desorientar a cidadanía, confundir e conseguir os seus obxectivos, que nada teñen nada que ver nin coa realidade nin co ben social. Hoxe a palabra xa non é verdade. A verdade foille arrebatada á palabra polo poder e, desde o meu punto de vista, é a manipulación máis grave, contemporánea e perigosa de todas cantas vivimos. Dese xeito chegou Hitler ao poder e iso non deberiamos esquecelo. E, en Galicia, os medios de comunicación teñen un discurso histórico ocultista que non conecta cos intereses do país nin coa súa cultura senón co poder, co perfil dunha minoría, tamén co espello da metrópole (cal perversa madriña de Brancaneves) e a súa actitude cotiá é a de agachar o discurso que afecta á identidade e á idiosincrasia de Galicia.

Por iso, moito máis grave que a actitude perversa dese triste infeliz que é o Valedor do Pobo paréceme a actitude silenciosa e ocultista dos medios de comunicación galegos e o feito de que tomaren partido sempre (tamén co asunto do Valedor do Pobo, non hai máis que repasar os titulares) co discurso dun poder (bastante impotente) que é o que lle dá as costas á singularidade que nos conforma como galegos. Xa que logo, é evidente que o discurso que empregan os medios, o que emprega Galicia Bilingüe, o que emprega o Valedor do Pobo, o que emprega UPyD, o que emprega esa nova e agresiva xeración de políticos galegos do PP que agora nos goberna é o discurso da negación, da ocultación, da falsificación da realidade; de tal xeito que dese discurso manipulado, moldeado á súa medida, xorde unha nova realidade, unha nova verdade que é falsa e, daquela, é un hoax, pero que é efectivo porque está a confudir e aturdir á cidadanía. Un hoax viral que ameazan con estender e que nós debemos desenmascarar.

«Transición», o meu novo poemario

2011-12-27T07:30:00.000+01:00

Ao abrigo de Transición amarranpoemas que erguen a voz e loitan, versos que non esquecen nin un só nome,poemas de sombras, de fuel; pero tamén poemas que xogan a ser música, quedesfán as sílabas en compases, xogo que Fran domina con delicia, e tamén poemasonde o lector percorre a casa, os ruídos das portas dos veciños, poemas convistas a ese Vigo que se deita como un animal adormecido. Transición éun libro de moitas caras pero, sobre todo, de moitas falas.

Por iso eu recomendo, se se me permite, ler Transición sempre con voz, pronuncialo en alto, porque é un poemario que pide saír pola boca. É para ler en pé nocuarto ou sentado baixo as sombras dunha tarde no xardín, pide chegar coma unfío recitado para os amigos fronte ao mar, para o amante no leito, para oscondutores dos vitrasas, para asmulleres que berran os nomes dos peixes nas prazas. Transición quere a vida e non dubida en pedila a berros.

maríalado

Transición é un poemario que contén un CD con poemas na miña voz e na de María Lado.

Vídeo da presentación de «Ninguén» no Culturgal

2011-12-26T07:00:00.000+01:00

Redelibros, a rede social galega do libro, publicou o vídeo da presentación de Ninguén no Culturgal, na que participamos a xornalista Belén López e mais eu.

Por un 2012 cheo de versos!

2011-12-24T01:59:00.000+01:00

Cambiará Internet o noso xeito de ler e triunfará a microliteratura?

2011-12-21T07:00:00.000+01:00

Foro de Fervenzas Literarias (1)
O encontro que mantiven durante uns días con lectores e lectoras de Ninguén, respondendo ás preguntas que me facían, obrigoume a algo que me gusta facer e para o que case nunca teño tempo: reflexionar sobre a literatura e sobre como entendo eu o feito creativo. E obrigoume a facelo en voz alta; é dicir, escribíndoo. Como non son moitas e como é un tipo de reflexión que me comprace, por se pode ser de interese para alguén máis, vounas ir reproducindo en Cabrafanada.

—Cando dis que "«Ninguén» tamén é un intento de abordar e asumir esas novas formas de expresión (e de ficción) que están aparecendo en Internet e que no futuro" cres que no futuro cambiará o xeito de ler tal e como o coñecemos dende agora? que se imporán unhas lecturas tipo facebook e twitter e microliteratura polo estilo? Están en peligro de extinción esas novelas de 500 e 600 páxinas, por exemplo?
Gracias polo teu tempo.
EusebioM.

—Ola Eusebio:
Eu creo que o xeito que temos de ler, con Internet, xa está cambiando. O correo electrónico, os hipervínculos na rede, as páxinas web, os foros, as roldas de correo e, proximamente ou xa mesmo, o ebook están mudando a forma en que abordamos a lectura, que é moito máis vertical, moito máis selectiva, moito máis transversal, en xeral menos profunda, e se sitúa no plano da literacidade electrónica. Ademais, vivimos nun mundo en que a lectura é moito máis complexa, porque leva mensaxes ocultas, porque hai que saber interpretar o contexto, porque as palabras son forzadas ata que perden o seu valor, etc. É dicir, que ademais hai que ler entre liñas. Nese sentido, hai un libro sensacional de Daniel Cassany, que nos abre os ollos con todo isto e explica moi ben como temos que ler hoxe en día. Está publicado en Anagrama e titúlase «Tras las líneas. Sobre la lectura contemporánea».
Evidentemente, eu creo que isto vai determinadar tamén novos hábitos e formas de abordar a escrita, a ficción, e vaina condicionar e en ningún caso pode ser inocente. Eu intento navegar, desde a creación, nesa nova realidade, entre eses novos retos, aínda que coa conciencia de que pertenzo a unha xeración que naceu na cultura do papel e que, daquela, só vai poder asumir moi parcialmente ese cambio. Ese será un cambio que chegará protagonizado polas xeracións máis novas, que non terán que facer un esforzo de adptación, como é o meu caso, senón que o asumirán de xeito natural. Ora, non se trata tanto de que facebook ou twitter condicionen a extensión da escrita, que non creo que iso suceda, porque seguirá habendo ficción con todo tipo de extensión, senón máis ben que as novas plataformas de escrita e lectura van conlevar novas formas de expresión que se levarán á literatura. En calquera caso, se cadra dentro duns anos facebook nin sequera existe e perde o peso que ten hoxe. Nestes momentos é unha rúa moi concurrida, pero na rede todo dá a volta rapidamente. Non me refiro tanto a esas redes sociais concretas como en xeral ás novidades que a rede, que é unha realidade brutal e incipiente para a ficción e para a lectura, vai imprimir na forma de asumir o proceso creativo.
Un saúdo.

Cabo Verde afundiuse no mar, Cesária

2011-12-19T22:48:00.002+01:00

«A vida, agora, citoume alí, na procura de mellor sorte. Mañá meterei esta carta nunha botella e botareina ao mar de Ponta do Sol. É a nosa despedida, Zé. Despedímonos de ti. Marcho cos teus fillos. E eu, coma ti, tampouco volverei. Para min, Cabo Verde afundiuse no mar. Adeus para sempre, Zé».

Cartas de amor

«Sodade», para a viaxe máis longa, a que non ten retorno, a da perda definitiva.

As voces da África máis intimista, sensual e contemporánea, con Salif Keitia e Cesária Évora.

Ceumar, que lle ofreceu ao público de Uxía este tema no fermoso concerto da Universidade, remata evocando a Cesária.

Pero a voz quente da Mae Velha quedará eternamente connosco, sempre disposta ao regreso.

17 de decembro, A Coruña e Vigo, día Lugrís

2011-12-15T00:42:00.000+01:00

Recibo de Xurxo Souto, esta mensaxe trasatlántica, á que lle engado o programa de A Nave das Ideas:

17 de DECEMBRO, A CORUÑA E VIGO, DÍA LUGRÍS

A Coruña e Vigo son a mesma cidade. Así nolo di co seu talento a pintura de Urbano Lugrís. Dous pontóns de amarre no mesmo océano.

Para significar unha vez máis esta revelación, o vindeiro sábado 17 de decembro celebrarase –simultaneamente- en Vigo e na Coruña a Acción Urbano. Xornada cívico-bohemia, en honra do gran mestre.

O Orzán, o Berbés e un único manifesto en botella polos camiños do mar a prol da creatividade e da arte galega.

Sábado 17 de decembro. Percalinópolys e Xouba City ( isto é A Coruña e Vigo na terminoloxía do pintor) unidas outra vez pola vida, pola bohemia, polo talento abisal de Urbano Lugrís profeta do atlantismo.

A CORUÑA

O fato de enxarmantes da Coruña autedonimámonos "IN NAVE CIVITAS" ( por su posto ti es membro de honra). Imaxinamos un acto en catro tempos:

1. Ás 20 horas: “Obradoiro submarino”. Xuntanza no palco da música de Méndez Núñez para decorar paraugas con debuxos de peixes. Así, se chove, facemos da necesidade virtude.

Saída da manifestación atlántica presidida, con toda pompa e esplendor, polo son dos gaiteiros “Os Vicentes de Elviña”.

2. "Camarote Lugrís". Intervención pictórica rápida na rúa Mantelería, diante do recanto que ocupaba o estudo de Lugrís.

3. "Balada do Porto de Os". Estrea no Borrazás, café moi querido por Lugrís, dunha rapsodia insipirada no poema do mesmo nome, composta por Marcos Aboal e Lourenzo Castro.

4. Na Coiraza do Orzán, lectura e lanzamento -en botella- do manifesto, dirección ribeira do Berbés.

VIGO

DESCRICIÓN BREVE DA HOMENAXE

O acto que será conducido en Vigo pola Nave das Ideas está previsto para a xornada do 17 de decembro como unha forma de reclamar un día das Artes Galegas. Dividimos a xornada en dúas partes diferenciadas.

Xornada matutina.

- Roteiro Urbano Lugrís.

Da man de Carlos L. Bernárdez organizamos un roteiro pola cidade de Vigo que nos levará por lugares de importancia na vida e na obra de Lugrís. Durante o percorrido realizaranse paradas estratéxicas (Pinacoteca, Ribeira de Vigo, etc.) para finalmente rematar coa lectura do manifesto no límite do peirao da cidade onde se botará unha botella ao mar como feito simbólico.

Xornada Vespertina

Conferencia e xornada multidisciplinar

Na nave das ideas non queremos adecuarnos a unha homenaxe formal na que, logo do roteiro, gabamos a figura de Urbano Lugrís nunha conferencia. Nós queremos algo máis. É por iso que preparamos un completo programa que agardamos poida dar un enfoque moito máis amplo e fondo.

Nas instalacións do museo vigués do Verbum crearemos un espazo no que terán lugar de xeito simultáneo os seguintes actos:

- Conferencia do pintor Antón Patiño e Carlos L. Bernárdez arredor da figura de Urbano Lugrís.

- Exposición de reproducións de cadros de Lugrís.

- Creación artística a cargo do grupo Amálgama

- Poesía urbana. Hip-Hop a cargo de AÍD

- Recital sobre Urbano. A cargo de María Lado, Ledicia Costas e Lara Domínguez.

A protesta que presentei onte contra o Valedor do Pobo

2011-12-13T07:00:00.000+01:00

Onte á noite interpuxen unha queixa no Valedor do Pobo (a través deste enderezo de internet: http://www.valedordopobo.com), que quero facer pública e reproducir aquí:

Cal é o motivo da súa queixa?

O MOTIVO DA MIÑA QUEIXA É O RECENTE DICTAME DO VALEDOR DO POBO A FAVOR DA PROTESTA PRESENTADA POR PEDRO LARRAURI, COORDINADOR DE UPyD EN VIGO, REFERIDA AO LIBRO DE TEXTO DE VICENS VIVENS DE 5º DE PRIMARIA. ESE DICTAME NON RESPECTA O ESTATUTO DE AUTONOMÍA DE GALICIA NO PUNTO ONDE DI QUE "O GALEGO É A LINGUA PROPIA DE GALICIA" E, ENTENDENDO QUE O VALEDOR DO POBO NON IGNORA UN FEITO TAN OBVIO, RESULTA EVIDENTE QUE ESE DICTAME FAVORABLE SE FIXO AÍNDA SABENDO QUE O DEMANDANTE NON TIÑA RAZÓN.
XA QUE LOGO, PRÉGOLLE QUE RECTIFIQUE A SÚA DECISIÓN, PIDA DESCULPAS Á EDITORIAL E AOS CENTROS DE ENSINO AFECTADOS E PROCEDA, EN CONSECUENCIA, A SOLICITAR (E, NESTE CASO, EXECUTAR)A INMEDIATA DESTITUCIÓN (DIMISIÓN) DO VALOR DO POBO; É DICIR, A SÚA PROPIA.
COMO PAI E COMO DEMANDANTE, ASEGÚROLLE QUE TEÑO UNHA FILLA EN IDADE ESCOLAR EN 5º DE PRIMARIA QUE UTILIZA ESE LIBRO DE TEXTO E NON QUERO BAIXO NINGÚN CONCEPTO QUE SE LLE CENSURE UN FEITO QUE RECOÑECE O PROPIO ESTATUTO GALEGO: "O GALEGO É A LINGUA PROPIA DE GALICIA". POR PARTE DO VALEDOR DO POBO, ESTA RESOLUCIÓN CONSTITÚE UN ACTO DE CENSURA EXECRABLE. PROCEDA, POR FAVOR, COA MIÑA DEMANDA.

Contra que órgano da Administración da Comunidade Autónoma, Concello, entidade ou empresa pública desexa presentar a súa queixa?:

CONTRA O VALEDOR DO POBO

Poña aquí calquera outro dato que considere de interese:

O VALEDOR DO POBO VÉN DEMOSTRANDO DÍA A DÍA A SÚA INTOLERANCIA COS DEREITOS DOS GALEGO-FALANTES A TRAVÉS DAS SÚAS RESOLUCIÓNS. ESTE FEITO DEBE SER TOMADO COMO ANTECEDENTE DA RESOLUCIÓN CÓMPLICE COA PROTESTA PRESENTADA POR PEDRO LARRAURI, COORDINADOR DE UPyD EN VIGO.

«Ninguén» convertido en «Libro Sagrado» na India

2011-12-12T06:00:00.000+01:00

Un lector de Ninguén a quen no coñezo persoalmente fíxoche chegar estas fotos do meu libro, que sacou nunha viaxe recente á India. As fotos son simpáticas, exóticas e fermosas e contemplar o meu libro Ninguén, como obxecto, pousado en paisaxes urbanas ou en mans de persoas nunha xeografía tan distante é unha satisfacción pracenteira e insólita. Desde Cabrafanada, quero darlle ás grazas á persoa que mas enviou, xa que non o puiden facer persoalmente.

A disposición dos lectores de «Ninguén» no foro de Fervenzas Literarias

2011-12-08T23:48:00.001+01:00

Recentemente, a páxina sobre cultura e literatura galega Fervenzas Literarias renovou a súa web. Nesa nova etapa que iniciaron, solicitáronme que estivese, durante 20 días, a disposición dos lectores e lectoras que queiran facerme preguntas sobre Ninguén. Xa que logo, quedo a disposición de todas aquelas persoas que o desexen, para contestar a todas as cuestións que queiran plantexarme, ata o 22 de decembro. O foro de Fervenzas Literarias pódese consultar neste enlace.
Nestes primeiros días, respondín un par de preguntas que se poden ler no propio foro.

Daniel Higienico

2011-12-05T07:46:00.000+01:00

Espectáculo poético musical «O meu gato é un poeta» no Culturgal

2011-11-30T07:15:00.000+01:00

O MEU GATO É UN POETA
O próximo domingo 4 de decembro, ás 18, 30 horas, Xurxo Souto e mais eu realizaremos no Cuarto dos Nenos do Culturgal o espectáculo poético musical «O meu gato é un poeta».

O escritor Fran Alonso e o músico Xurxo Souto presentan o espectáculo poético musical «O meu gato é un poeta», dirixido a nenos en nenas a partir de 4 anos e tamén a adultos. Durante as sesións, a poesía convértese en maxia, en música, en xogo e soa o acordeón.

NINGUÉN
Un par de horas antes, tamén Culturgal e no recinto central (Salón), terá lugar a presentación, a xeito de conversa ou entrevista, entre a xornalista Belén López e mais eu sobre Ninguén. Será ás 16,30 horas e durará 20 minutos.

Culturgal: conversa coa xornalista Belén López para presentar «Ninguén»

2011-11-28T07:15:00.000+01:00

O próximo domingo 4, no marco do Culturgal e no recinto central (Salón) terá lugar unha presentación, a xeito de conversa ou entrevista entre a xornalista Belén López e mais eu sobre Ninguén. Será ás 16,30 horas e durará 20 minutos.

O ESPETÁCULO DE «O MEU GATO É UN POETA»
Logo, ás 18,30 h., Xurxo Souto e mais eu realizaremos o espectáculo poético-musical O meu gato é un poeta no Cuarto dos Nenos do Culturgal.

Enlaza Vigo: contra a violencia de xénero

2011-11-25T06:00:00.000+01:00

Hoxe, 25 de novembro, participarei ás 11 da mañá no acto que organiza o Consello Municipal da Muller e da Concellería de Igualdade de Vigo no Día Internacional contra a Violencia de Xénero e que consistirá nunha cadea humana para denunciar e concienciar a sociedade sobre a violencia de xénero.
Na cadea humana vanse colocar 600 siluetas de muller, en representación e homenaxe ás vítimas da Violencia de Xénero que se contabilizan desde 2003 en España, segundo datos do Ministerio de Igualdado. Deste xeito simbólico, preténdese facer visible a traxedia que representa o terrorismo machista. Enlaza Vigo está presente nas redes sociais a través de twitter e facebook.

Reproduzo a continuación o texto que escribín para as redes sociais de Enlaza Vigo:

Aviolencia de xénero é un dos actos máis cobardes, miserables, malvados eindignos de cantas atrocidades existen no século XXI.

Omaltratador aseméllase a unha serpe velenosa que muda a pel en función domomento ou da persoa que teña diante. Ás veces loce a súa pel violenta, ruín,impasible e destrutora, pero outras veces móstrase amable, conciliador econdescenciente.

Nofondo, a súa cobardía é xigantesca, porque é a dun home acomplexado. Asociedade deber ser intolerante cos seus comportamentos. Eu, Ti. Nós. Todos.Todas. Que non te engane. Que non nos engane. Non sexamos cómplices.

Comohome, estes individuos fanme sentir vergoña allea. Cos maltratadores,permisividade cero, condescendencia cero.

Carlos Blanco e os medios públicos galegos

2011-11-23T06:00:00.000+01:00

Vino onte a través de Facebook.

Fai dano o Actimel?

2011-11-21T07:00:00.000+01:00

Fai dano o Actimel? Nunca che chegou un correo electrónico asegurando que o Actimel non é bo para a saúde porque produce L. Casei e con esa substancia o corpo deixa de fabricar defensas a medio ou longo prazo? É un hoax. Un bulo, unha mentira que circulou incansablemente por internet. Pero foi unha das que máis danos causou. Tanto, que a empresa propietaria da marca Actimel, Danone, se viu obrigada a deseñar toda unha estratexia de imaxe e desmentidos.

Quen crea os hoax? Por que? Esa é a investigación que leva a cabo na rede o escritor que protagoniza unha das historias de Ninguén.

Ao mesmo tempo, diferentes hoax vertebran todo o libro, establecendo un fío de conexión entre as distintos relatos.

_____________________________

Ninguén será presentado no salón do Culturgal o domingo 4 de decembro ás 16,30 horas cunha conversa entre a xornalista Belén López e eu.

_____________________________

Nunca picaches con algún dos hoax que vertebran Ninguén? Non pensaches, hai anos, cando comezamos a usar o correo electrónico, que Nokia regalaba teléfonos móbiles? Non liches nalgún momento que as operadoras de telefonía ían comezar a cobrar polas chamadas perdidas? Non tiraches ao lixo un ficheiro .exe do teu ordenador porque supostamente contiña un virus? Non che chegou a noticia de que unha nena precisaba unha operación carísima e que por cada mail reenviado a familia recibía unha pequena cantidade para poder operalo? Tamén son hoax, historias de ficción que, cando as cremos, pasan a formar parte da nosa realidade. Son historias que a viralidade de Internet potencia incriblemente.

Os hoax circulan tamén por Facebook, comunmente disfrazados de cadeas de solidariedade. Pero tamén afectan á propia imaxe da rede social. Non viches iso no taboeiro?:

YA ES OFICIAL. LO ERA INCLUSO EN LAS NOTICIA. FACEBOOK EMPEZARÁ COBRAR DEBIDO A LOS CAMBIOS DE PERFIL NUEVOS. SI COPIAS ESTO EN TU MURO VUESTRO ICONO CAMBIARÁ A AZUL Y FACEBOOK SERÁ GRTIS PARA TI. PASAR ESTE MENSAJE, SI NO VUESTRA CUENTA SERÁ ELIMINADA SI NO PAGAS

Tamén é mentira, claro. Outros son máis directos e persiguen captar correos electrónicos ou datos persoais, como este:

Asunto: Se ha superado el límite de almacenamiento en su buzón
De: Bruce Wood
Fecha: 27 de septiembre de 2011 04:23:48 GMT+02:00
Para: Undisclosed recipients: ;

Se ha superado el límite de almacenamiento en su buzón

Usted no será capaz de enviar o recibir mensajes nuevos hasta que actualice su
e-mail de cuotas.
Copie el enlace de abajo y rellene el siguiente formulario para actualizar su cuenta.

http://server1.graceccnc.org/forms/use/samform/form1.html

Administrador del sistema
192.168.0.1

Os personaxes de Ninguén móvense nunha nova dimensión da relación social, unha relación mediatizada por barreiras invisibles, que non se ven, que non son tanxibles, pero que están aí, cada vez en maior medida. É o que lle sucede ao escritor do último relato; ou a Sara, que establece unha relación a través da rede; ou a S. Lonely, que ten que se enfrontar á despersonalización da tecnoloxía.
En calquera caso, todos os personaxes habitan tamén e, sobre todo, o mundo real, representado por un edificio, como metáfora do mundo, edificio no que as vidas dos veciños se perciben a través dunha ollada indiscreta, suposta e adiviñatoria. Un mundo que, en definitiva, é o noso.

O recuncho de Galicia de Fran Alonso: unha paisaxe íntima onde o tempo desafía a existencia

2011-11-17T07:30:00.000+01:00

A web El rincón de Galicia, dedicada ao turismo, gastronomía e viaxes, publica unha entrevista comigo. A maiores, pedíronme que describise o meu recuncho de Galicia. Velaí vai.

Nome // Nombre: Fran Alonso*

Naceu en // Nació en: Vigo

É // Es: Son escritor vocacional desde que era un neno. A literatura foi sempre a miña viaxe máis profunda, a que máis me condicionou e cambiou // Soy escritor vocacional desde que era un niño. La literatura fue siempre mi viaje más profundo, el que más me condició y cambió.

Pouco queda xa deste 2011 no que se cumplen 20 anos da publicación de Tráiler, a primeira novela deste escritor galego: Fran Alonso. Unha novela, por certo, que escribiu logo de viaxar en camión por España i Europa. Despois foi Cartas de amor,onde están presentes Filipinas, Cabo Verde, Senegal, Irak, Tinduf, Saraievo… Lisboa, Ámsterdam, Gales, Hamburgo, Galicia… están no seu libro Males de cabeza e Centroamérica en O brillo dos elefantes. No seu último libro, Ninguén, as viaxes convértense en virtuais.
Fran Alonso chega a Elrincondegalicia.com cos seus percorridos (tanto literarios coma presenciais) pero, sobre todo, para falarnos do seu lugar en Galicia, do seu Recuncho. Para Fran viaxar é “Unha necesidade, un xeito de estar no mundo. Tamén viaxo para aprender i escribir”. Como medio de transporte prefire “Para chegar, o antes posible. Unha vez alí, os transportes públicos son esenciais para tomarlle o pulso á sociedade que queres coñecer. Algunhas das máis interesantes viaxes que fixen foron en camión”.
Coméntanos que tivo viaxo moito só mais, agora, prefire compartir a viaxe “Compartir sempre ten un engado especial”. Di Alonso que o turista ten que ser respectuoso e déixanos un lema “Pasar desapercibido”…

Poco queda ya desde este 2011 en el que se cumplen 20 años de la publicación de Tráiler, la primera novela de este escritor gallego: Fran Alonso. Una novela, por cierto, que escribió tras viajar en camión por España y Europa. Después fue Cartas de amor, donde están presentes Filipinas, Cabo Verde, Senegal, Irak, Tinduf, Sarajevo… Lisboa, Ámsterdam, Gales, Hamburgo, Galicia… están en su libro Males de cabeza y Centroamérica en O brillo dos elefantes. En su último libro, Ninguén, los viajes se convierten en virtuales.
Fran Alonso llega a Elrincondegalicia.com con sus recorridos (tanto literarios como presenciales) pero, sobre todo, para hablarnos de su lugar en Galicia, de su Rincón. Para Fran viajar es “Una necesidad, una manera de estar en el mundo. Tamén viajo para aprender y escribir”. Como medio de transporte prefiere “Para llegar, lo antes posible. Una vez allí, los transportes públicos son esenciales para tomarle el pulso a la sociedad que quieres conocer. Algunos de los viajes más interesantes que hice fueron en camión”.
Fran Alonso nos comenta que viajó mucho solo pero, ahora, prefiere compartir el viaje “Compartir siempre tiene un encanto especial”. Dice que el turista tiene que ser respetuoso y nos deja un lema “Pasar desapercibido”…

O FRAN ALONSO TURISTA

EL FRAN ALONSO TURISTA

-Da súa nenez lembra aquela viaxe a // De su niñez recuerda aquel viaje a… Aos Pirineos aragoneses, a ver nevar // A los Pirineos Aragoneses, a ver nevar.
-A última que realizou foi a // En cambio, el último que realizó fue a… A Roma, hai un mes e medio. Dentro de 15 días** marcho a Lisboa, unha cidade cativadora. Por Galicia viaxo constantemente // A Roma, hace un mes y medio. Dentro de 15 días** me voy a Lisboa, una ciudad cautivadora. Por Galicia viajo constantemente.
-Unha música para esa última viaxe // Una música para ese último viaje… O Nabucco de Giuseppe Verdi. Ardía Italia con ese tema // El Nabucco de Giuseppe Verdi. Ardía Italia con ese tema.
-Agora mesmiño ímonos… Cara onde? // Ahora mismo nos vamos. ¿Hacia dónde? A Grecia, a Islandia, a Namibia, á Patagonia. A tantos lugares! // A Grecia, a Islandia, a Namibia, a la Patagonia. ¡A tantos lugares!
-Na maleta só caben 5 obxectos // En la maleta sólo caben 5 objetos… Un bolígrafo, un caderno e tres libros // Un bolígrafo, un cuaderno y tres libros.
-Onde aloxamos? // ¿Dónde nos alojamos? Depende. A min gústame moito a casa rural, pero non no centro de Berlín. Tamén frecuento hoteis, apartamentos alugados a través de internet e… unha iglú que che permita deitarte mirando as estrelas? //Depende. A mí me gusta mucho la casa rural, pero no en el centro de Berlín. También frecuento hoteles, apartamentos alquilados a través de internet y… ¿un iglú que te permita acostarte mirando las estrellas?
-Que plans temos? // ¿Qué planes tenemos? Para min, o principal descanso é o psicolóxico. A maior parte das miñas viaxes conlevan unha ruptura que provoca ese descanso. Polo demais, a fondo! // Para mí, el principal descanso es el psicológico. La mayor parte de mis viajes conllevan una ruptura que provoca ese descanso. Por lo demás, ¡a fondo!
-Nunca voltaría a // Nunca volvería a… Ao Campo de Prisioneiros do Tarrafal, en Cabo Verde, un lugar abandoado e asfixiante onde me sentín realmente mal // Al Campo de Prisioneros del Tarrafal, en Cabo Verde, un lugar abandonado y asfixiante donde me sentí realmente mal.
-Un destino imposible… Marte. Pero non me apetece nada // Pero no me apetece nada.-Un conto que recorde rindo // Una anécdota que recuerde riendo… Cando era un adolescente viaxaba moito eu só, coa mochila ao lombo. En COU, marchei só a Lisboa, durante as vacacións do Nadal, e no tren topei co meu profesor de literatura española no Instituto Santa Irene, que era X. L. Méndez Ferrín // Cando era un adolescente viajaba mucho solo, con la mochila a la espalda. En COU, marché sólo a Lisboa, durante las vacaciones de Navidad, y en el tren me encontré con mi profesor de literatura española en el Instituto Santa Irene, que era X.L. Méndez Ferrín.
-Pasou un mal momento en… cando // Pasó un mal momento en… cuando… En Alxeria, en 1986 cando, viaxando pola noite, nos detivo unha patrulla militar de soldados, totalmente borrachos, que nos expulsaron a punta de metralleta do furgón en que viaxabamos, encañonándonos mentres, dentro, roubaban todo o que querían // En Algeria, en 1986 cuando, viajando por la noche, nos detuvo una patrulla militar de soldados, totalmente borrachos, que nos expulsaron a punta de metralleta del furgón en que viajábamos, encañonándolos mientras, dentro, robaban todo lo que querían.
-Para praia a de // Para playa la de… A da Ladeira, no Val Miñor. A dos Alemáns nas Cíes. A de Menduíña no Morrazo. A da Area da Secada na Illa de Arousa. A de San Francisco en Muros. Todas son algo miñas // La de la Ladeira, en el Val Miñor. La de los Alemanes en las Cíes. La de Menduíña en el Morrazo. La de Area da Secada en Illa de Arousa. La de San Francisco en Muros. Todas son algo mías…
-Por que vir a Galicia? // ¿Por qué ir a Galicia? Porque, para un turista intelixente, Galicia conserva ese encanto de posuír unha marcada identidade propia, unha paisaxe moi fermosa e patrimonio histórico, artístico e natural moi valioso // Porque, para un turista inteligente, Galicia conserva ese encanto de poseer una marcada identidad propia, un paisaje muy hermoso y patrimonio histórico, artístico y natural muy valioso.
-De aquí queda prohibido marcharse sen visitar // De aquí queda prohibido marcharse sin visitar… Unha boa librería. Sempre visito as librerías dos lugares aos que vou. E definen o lugar // Una buena librería. Siempre visito las librerías de los lugares a los que voy. Y definen el lugar.

O RECUNCHO DE GALICIA DE FRAN ALONSO // EL RINCÓN DE GALICIA DE FRAN ALONSO

A primeira hora da mañá, cando o sol ilumina desde o nacente, a luz que se deita sobre a foz é precisa, agarimosa coma un abrazo. A foz do Miñor é un espazo natural protexido. Se a felicidade absoluta existise ou tivese forma de paisaxe, estaría encarnada aquí, sen dúbida ningunha. Desde A Ramallosa ao Monte Lourido, camiño escoitando o chío das garzas, divisando patos salvaxes e gozando das atractivas metamorfoses intermareais que provocan os cambios entre a preamar e a baixamar. Contra o fondo, a áxil lingua de area da praia da Ladeira esténdese ansiosa para cinguir ese lugar onde o río e o mar se lamben mutuamente.
Á noitiña, coa posta do sol, a paisaxe ponse terriblemente africana; húmida e cálida e salvaxe ao tempo. A foz aseméllase a un espello líquido, enredando coas sutís apariencias dos xogos da luz. Antes de chegar ao pé do Monte Lourido, repouso na baranda do paseo, trazado con madeira sobre o chan, e deixo que o acougo dese momento imantado impregne os meus ollos. Podería permanecer así durante séculos e espertar noutro tempo.
Finalmente, opto por pasear arredor do Monte Lourido, ese lugar solitario e agreste, aínda que ferido por diversas ultraxes urbanísticas que lle provocou a soberbia. Aos pés do camiño ábrense os cantís, que van dar a praíñas diminutas ou se precipitan directamente sobre o mar. Por veces, a vista queda atrapada entre os piñeiros.
Máis adiante, a baía de Baiona descóbrese ante os meus ollos e os chíos das gaivotas anuncian o fresco arrecendo a salitre. O camiño traza unha fermosa circunferencia, coas Illas Estelas no horizonte e as Cíes detrás, que remata no areal de Praia América. Esa é unha das miñas paisaxes máis íntimas; unha paisaxe que anuncia, definitivamente, que o tempo está por riba da existencia.

A primera hora de la mañana, cuando el sol ilumina desde el naciente, la luz que se acuesta sobre la desembocadura es precisa, cariñosa como un abrazo. La desembocadura del Miñor es un espacio natural protegido. Si la felicidad absoluta existiese o tuviese forma de paisaje, estaría encarnada aquí, sin ninguna duda. Desde A Ramallosa al Monte Lourido, paseo escuchando el grito de las garzas, divisando patos salvajes y gozando de las atractivas metamorfosis intermareales que provocan los cambios entre la pleamar y la bajamar. Contra el fondo, la ágil lengua de arena de la playa de Ladeira se extiende ansiosa para alcanzar ese lugar donde el río y el mar se lamen mutuamente.
Al anochecer, con la puesta del sol, el paisaje se pone terriblemente africano; húmedo y cálido y salvaje al mismo tiempo. La desembocadura se parece a un espejo líquido, enredando con las sutiles apariencias de los juegos de la luz. Antes de llegar al pie del Monte Lourido, me detengo en la barandilla del paseo, trazado con madera sobre el suelo, y dejo que la tranquilidad de ese momento imantado impregne mis ojos. Podría permanecer así durante siglos y despertar en otro tiempo.
Finalmente, opto por pasear alrededor del Monte Lourido, ese lugar solitario y agreste, aunque herido por diversos ultrajes urbanísticos que le provocó la soberbia. A los pies del camino se abren los acantilados que van a dar a playitas diminutas o que se precipitan directamente sobre el mar. Por veces, la vista queda atrapada entre los pinos.
Más adelante, la bahía de Baiona se descubre ante mis ojos y los gritos de las gaviotas anuncian el fresco olor a salitre. El camino traza una hermosa circunferencia, con las Illas Estelas en el horizonte y las Cíes detrás, que acaba en el arenal de Praya América. Ese es uno de mis paisajes íntimos; un paisaje que anuncia, definitivamente, que el tiempo está por encima de la existencia.

*Fran Alonso concedió esta entrevista en lengua gallega.**La fecha indicada no se corresponde con la actualidad (la entrevista fue realizada hace algún tiempo)

A policía de Quebec aterrada por unha vaca!

2011-11-14T17:35:00.000+01:00

Vino o outro día en El progreso e pareceume un vídeo incrible presentando unha situación patética.
O progreso lévanos a isto?

A entrevista de María Solar no Zig Zag sobre «Ninguén»

2011-11-14T05:30:00.000+01:00

Entrevistoume María Solar no Zig Zag para falar de Ninguén.
Está no minuto 13:37.
Logo tamén se inclúe unha reportaxe sobre as lecturas poéticas de Picaversos e outra sobre a novela Poñente, de Pere Tobaruela.

A entrevista sobre «Ninguén» no Eirado, de Pemón Bouzas

2011-11-10T05:30:00.000+01:00

Entrevistoume Pemón Bouzas no seu programa Eirado para falar de Ninguén.
Está no minuto 18:16.

Un poema para o Samaín: O meu ghato ten medo

2011-11-07T07:30:00.000+01:00

Os rapaces de 2º de Primaria do C. E. P. Sequelo de Marín están a traballar con O meu gato é un poeta tamén na rede, creando recursos didácticos ben interesantes. Estes días pasados botaron man do poema «O meu gato ten medo» para utilizalo na celebración do Samaín.

Open publication - Free publishing - More educational

E logo publicaron os debuxos dos nenos e nenas en Picasa. Ademais tamén fixeron un fermoso traballo co «Poema das palabras con ele».
A finais de novembro terei o pracer de visitalos.

«A invisibilidade é unha estratexia que nos oprime»

2011-11-07T00:07:00.000+01:00

Crónica dun problema anunciado

2011-11-05T11:00:00.000+01:00

Faime moita graza esta escandalosa noticia que publicou onte La Voz de Galicia, acompañada destoutra:

«La construcción del edificio de viviendas preocupa a los vecinos que acabaron comprando allí sus viviendas. Las grietas en algunas paredes comenzaron a aparecer poco después de entrar a vivir. Denuncian que el edificio «sube y baja» en función de la época del año en la que se encuentren. Opinan que no se llevó a cabo un estudio geotécnico que asegurara el buen asentamiento de la estructura. El inmueble está construido a pocos metros del cauce del río Miñor, en una zona que es inundable. El Ayuntamiento otorgó la licencia en octubre de 2005 y al año siguiente otorgó otro permiso de obras complementario para la ampliar el proyecto e incorporar dos sotanos a mayores al inmueble de dos pisos».

E faime moita graza porque era a crónica dun problema anunciado. Eu mesmo escribía no ano 2006 en Cabrafanada o seguinte:

«Pouco máis adiante, observo varios coches detidos á beira da estrada, diante dun futuro edificio da construtora Fajo.O edificio aínda consta unicamente duns xigantescos muros de contención para os garaxes, obra na que levan traballando moito tempo, pero a través dos condutos de ventilación deses muros, a auga entra a grandes chorros, convertendo aquilo nunha xigantesca e impactante piscina. Matino no triste futuro de quen se atreva a mercar un piso nese lugar. (...)

En Gondomar, comprobo que o desbordamento é o habitual do río Miñor nos últimos anos: está anegado o parque da Coelleira, o Centro de Desenvolvemento Comarcal (a antiga sede do colexio Chano Piñeiro), e o parque onde está a restaurada ponte do Peto das Ánimas. Na Coelleira, a auga non alcanzou a zona dos xogos infantís, pero deixou a ponte de madeira no medio dunha lagoa. Entre Gondomar e A Ramallosa, o río está desbordado practicamente en todo o seu percorrido, nunhas zonas máis ca noutras. A presión urbanística dos edificios do casco urbano de Gondomar está a facer que os lugares de crecida natural do río se despracen cara a outras zonas, coas conseguintes inundacións que eses cambios provocan».

Hoax, Fidel Castro e correos en aberto

2011-11-04T18:00:00.000+01:00

Acabo de recibir este hoax, que se refire á unha hipotética morte de Fidel Castro e a un suposto virus arrepiante que ata saíu na CNN. O curioso é que o recibín cunha listaxe enorme de correos electrónicos, do que é fácil supoñer o pouco precavida que aínda está a xente ante este tipo de bulos.

MUCHO CUIDADO CON UN CORREO QUE EMPEZO ANOCHE , SOBRE UN ANUNCIO DE LA MUERTE DE FIDEL CASTRO DONDE PROMETEN MOSTRAR VIDEOS Y FOTOS SOBRE ESTE ACONTECIMIENTO.

APROVECHANDO LA POSIBLE MORBOSIDAD DE LOS SERES HUMANOS INVITA A ENTRAR A UN LINK ANUNCIADO POR DOS IMPORTANTES AGENCIAS DE NOTICIAS

NOOOOOOOOO LO HAGAS

!!!!! AL HACERLO SE TE DESCARGARA UN MALWARE DISFRAZADO DE SOFTWARE LEGAL, ES UN POTENTE VIRUS ,LO ACABAN DE ANUNCIAR.

POR FAVOR, HACER CIRCULAR ESTE AVISO ENTRE AMIGOS, FAMILIA, CONTACTOS!!En los próximos días, deben estar atentos: No abran ningún mensaje con el archivo anexo independientemente de quien se lo envíe.

Es un virus que 'abre' un puerto especifico de Windows que se ' Come ' todo el disco duro C de la computadora.

Este virus vendrá de una persona conocida que te tenía en su lista de direcciones.

Es por eso que debes enviar este mail a todos tus contactos. Es preferible recibir 25 veces este mensaje que recibir el virus y abrirlo.

Si recibes el correo llamado, aunque sea enviado por un amigo, no lo abras y apaga tu maquina inmediatamente.

Es el peor virus anunciado por CNN.

Un nuevo virus ha sido d descubierto recientemente que ha sido clasificado por Microsoft como el virus más destructivo que haya existido.

Este virus fue descubierto ayer por la tarde por McAfee.

Y no hay arreglo aun para esta clase de virus.

Este virus destruye simplemente el Sector Zero del Disco Duro, donde la información vital de su función es guardada.

ENVIA ESTE E-MAIL A QUIENES CONOZCAS COPIA ESTE CORREO A UNO NUEVO Y MANDALO A TODOS TUS AMIGOS Y RECUERDA : SI LO ENVIAS A ELLOS , NOS BENEFICIAS A Todos

«Non cambia só a tecnoloxía, cambiamos nós con ela»

2011-11-02T06:30:00.000+01:00

Recollo da edición viguesa de La Voz de Galicia unha entrevista que me fixo Begoña R. Sotelino.

«Non cambia só a tecnoloxía, cambiamos nós con ela»
O escritor vigués retrata na sua última novela as novas relacións que xurden na sociedade da comunicación

Fran Alonso (Vigo, 1963) fixo a súa estrea na literatura gañando o Premio Blanco Amor de Novela con Tráiler. Pasaron vinte anos desde o seu debut e neste tempo afianzou a súa carreira con cinco novelas, outros tantos poemarios, un libro de relatos e dous álbums ilustrados para nenos. Agora ven de publicar a súa última novela, Ninguén, que edita Xerais.

-A obra aborda as relacións sociais actuais, mediatizadas polas novas tecnologías da comunicación. ¿Parte da súa propia experiencia, de algo que lle parasa cos bulos (hoax), por exemplo?
-Ninguén non nace da miña relación con eles, pero, ¿quen non se tragou algunha vez unha desas historias de mentira que circulan por Internet? Ás veces son tan boas que, mesmo estando prevenido, fanche dubidar. Interesábame moito esa capacidade de Internet para converter a ficción en realidade. Pero creo que Ninguén parte, sobre todo, do que nos está a suceder a todos nós, aos cidadáns de hoxe, porque está mudando de xeito acelerado a nosa forma de relacionarnos sen que nos decatemos. Non cambia só a tecnoloxía, cambiamos nós con ela. E moito. Con todo, e aínda que a miña vida laboral hoxe está exclusivamente diante dunha pantalla, para as relacións sociais sigo preferindo a complicidade dunha mirada e a calidez dun café.

-¿Como se relaciona vostede coas novas tecnologías, está en Facebook, tuitea? ¿Que lle parece todo este entramado de banalidades?
-Sempre sentín moitísima curiosidade e interese polas novas tecnoloxías. Creo que supoñen un potencial enorme para a comunicación. Fun dos primeiros escritores en ter blog e tamén dos primeiros en ter conta de Twitter. Con todo, creo que é preciso usalas e contemplalas con ollo crítico. É certo que hai moita banalidade, pero tamén é certo que conlevan unha capacidade de subversión inédita ata o de agora. Usémolas sen vanaglorialas. Sexamos conscientes do que son e non sexamos esclavos delas. A min interésame moitísimo Twitter e bastante menos Facebook.

-¿Ninguén é ademais un retrato dunha comunidade de vecinos del siglo XXI?
-Pode entenderse así, sen dúbida. Os personaxes de Ninguén constrúen unha metáfora do mundo, que se centra na comunidade de veciños dun edificio calquera como paradigma das novas formas de relación. En Ninguén, e na vida real, percíbese a veciñanza a través das apariencias, polo que escoitamos a través das paredes, nos ascensores, cos ruídos. En realidade é un tipo de relación mediatizada, que é o que caracteriza ao século XXI, á vida urbana e ás novas tecnoloxías: relacionámonos pero nunca directamente, sempre hai algo que se interpón entre as persoas que se comunican. O mesmo sucede hoxe co poder. ¿Quen manda no mundo? Hai estruturas invisibles que se interpoñen entre os que mandan e nós. ¿Quen lles coñece as caras aos que manexan esta crise?

-No libro recolle ducias de correos electrónicos. ¿Son reais?
-Si, algúns teñen pequenas modificacións e apliqueilles unha nova redacción, pero todos parten de correos electrónicos que circulan por Internet e conteñen historias que, en maior ou menor medida, causaron algún dano ou confusión ou pretenderon causalo.

-¿Xa lé en libro electrónico?
-Teño unha certa biblioteca de libros electrónicos, aínda que maiormente en pdf, que leo en pantallas diversas. Creo que os escritores hoxe temos que ler en todo tipo de soportes, pero estou convencido de que o futuro xogará a favor da lectura en rede e das pantallas manexables.

O grafiti do pene

2011-10-28T07:35:00.000+02:00

As inundacións de Gondomar, esta tarde

2011-10-26T22:42:00.002+02:00

Estas son fotos das inundacións de Gondomar, esta tarde. O río desbordou co temporal e, ao subir a marea, o anegamento foi enorme, alcanzando coches e edificios. Mesmo houbo que rescatar algunhas persoas.

A busca e traxectoria dunha imaxe para «Ninguén»

2011-10-24T07:25:00.002+02:00

As cubertas son, case sempre, a primeira impresión que o lector ou lectora recibe dun libro. Xa que logo, preocúpame a imaxe que os meus libros poidan transmitir a primeira vista. Chegar ata a cuberta de Ninguén foi o resultado dun proceso.
A miña idea inicial era transmitirlle ao fotógrafo unha idea de cuberta en torno a unha imaxe, inequivocamente urbana, de «veciñanza despersonalizada», de «colmea», de comunidade anónima presentida detrás das barreiras arquitectónicas; unha imaxe que estivese acompañada dun elemento que remitise a un tipo de «comunicación mediatizada» pola construción humana, pola tecnoloxía. A partir desa idea e da colaboración co fotógrafo e amigo Manuel G. Vicente, con levo compartido moitas horas de amizade, de viaxe e de traballo (autor, ademais, de magníficas fotografías de arquitectura) agromou un primeiro e posible borrador de cuberta.

Pero non quedei convencido. A idea, o concepto, que lle transmitira ao fotógrafo era miña, pero non fora acertada. Rectifiquei. Visto o meu fracaso, agora pretendía optar por algo máis metafórico, algo moito máis impersonalizado pero tamén visualmente máis eficaz. Daquela, puxémonos a traballar simultaneamente. Manuel G. Vicente centrouse, pola súa conta e sen eu saber, en fotografar unha especie de túneles (que, en realidade, eran pequenos tubos) e eu, ao tempo, teimaba en cismar na miña idea da comunicación impersonalizada a través do teléfono móbil.

Entón, fíxenme unha foto a min mesmo coa webcam do meu Mac, cun casco na cabeza e falando co móbil, a fin de que o fotógrafo visualizase a miña proposta.
Era o que eu perseguía: a idea dunha comunicación difícil, case imposible ou, sobre todo, a idea dunha comunicación mediatizada, unha comunicación indirecta, que se lograba só superando barreiras complexas e que remitisen á contemporaneidade e se interpuxesen na canle tradicional de emisor-receptor (en definitiva, a urbe e as redes sociais) coas súas propias regras.

Finalmente, Manuel G. Vicente, a quen lle teño que agradecer a súa infinita paciencia comigo, envioume a nova fotografía con ese sorprendente sinal dunha parada de metro, e reforzamos a idea da comunicación a través das redes sociais incluíndo o logotipo de Facebook. A imaxe encandiloume. Era o que buscaba. Xa que logo, só quedaba engadir o elemento humano da devandita comunicación mediatizada: unha persoa falando a través do teléfono móbil co casco posto.

A partir de aí, a foto quedou conformada: o máis difícil estaba feito. O resultado final é o que está na cuberta de Ninguén: unha foto fermosa e metafórica da que me sinto orgulloso e ante a que non teño máis que palabras de agradecemento para o fotógrafo.

Tristeza

2011-10-21T18:21:00.000+02:00

Onte, antes de saír de Vigo cara a Compostela, achegueime a unha librería nas Travesas, a recoller un libro que encargara. Eran as cinco e media da tarde e o sol batía con esa aparente inocencia do outono caluroso. Ao atravesar a Praza de América, tiven que romper unha columna de fume. Proviña dun asador de castañas, rexentado por unha muller nova, que estaba soa no posto. Na parte inferior, un letreiro grande berraba con letra solitaria: «18 castañas, 1 euro». E eu, que teño debilidade polas castañas asadas, mirei de esguello para aquel sol batente, que me facía suar e anulaba a miña apetencia. Ninguén parecía querer achegarse alí. Eu tampouco. Entón sentín unha inmensa tristeza por aquel solitario posto de castañas asadas e entendín o significado da crueza deste outono.

Historias e algúns fragmentos de «Ninguén» lidos por min

2011-10-17T07:30:00.000+02:00

Ata hai ben pouco era moi complicado coñecer a unha persoa sen que existise presenza física. Agora, en cambio, a importancia crecemente da rede nas nosas vidas converteuno en algo cotián. Ás veces, a relación virtual pode dar paso a un encontro real. Na rede, cadaquén constrúe o seu perfil ao seu xeito e conveniencia, e iso é algo que o contacto físico dificulta moito máis. Este fragmento de Ninguén pertence ao relato «Esperando», protagonizado por Alone. Pódese escoitar neste mp3 na miña voz.

O seguinte fragmento pertence ao relato «Vacacións» e dá conta dun tipo de persoas, construídas pola sociedade de consumo, cun alto grao de dependencia tecnolóxica, que viven ao ritmo do exceso de recursos que a nosa sociedade científica e tecnoloxizada lles ofrece. Son persoas que, sen eses recursos que os asisten na vida cotiá, se senten indefensas, vulnerables. Na equipaxe que S. Lonely prepara para marchar de vacacións pode intuírse, sen demasiado esforzo, ese tipo de dependencia.

Quen non se sentiu molesto ou molesta algunha vez polos ruídos dos veciños? En Ninguén, o edificio –e a comunidade que o habita– son tamén unha metáfora do mundo, de nós mesmos. Paragoxicamente, o protagonista desta historia séntese á marxe desa comunidade e reacciona mal aos ruídos escandalosos da súa veciña. A través das indiscretas paredes e dos inumerables ruídos que estas deixan pasar, intuímos o perfil invisible dos nosos veciños; con todo as propias paredes establecen unha relación velada, mediatizada. Intuímos moitas cousas das vidas alleas, pero... acertamos ou erramos?

Educación, que prefires?

2011-10-16T22:24:00.000+02:00

Acabo de recibir este texto por correo electrónico e non me resisto a reproducilo.

Elige la opción que más te interese:
¿Qué prefieres?
Cambiar TODAS las papeleras de la ciudad de Madrid (coste: 76 millones de €)
Hacer que 3.300 profesionales sigan trabajando en la educación y no vayan al paro (coste: 80 millones de €)

¿Qué prefieres?
Ver por todas partes en carteles que somos "la suma de todos" y que el metro de Madrid vuela (coste en 2011: 111 millones de €)
Mantener una red de educación pública que pueda dar a TODOS la oportunidad de prepararse y llegar hasta donde quieran (coste: 80 millones de €)
¿Qué prefieres?
Destinar dinero público a los que más lo necesitan (aulas de compensación educativa, desdobles para los alumnos con más problemas, departamentos de orientación que ayudan a alumnos con situaciones complicadas, aulas de enlace para alumnos que llegan y no conocen el idioma ...) (coste: 80 millones de €)
Destinar dinero público a los que más tienen (desgravación fiscal para las familias que llevan a sus hijos a colegios PRIVADOS) (coste: 65 - 90 millones de €)
¿De verdad crees que quitan recursos a la escuela pública para ahorrar dinero?
¿Aún piensas que la crisis es la causa de los recortes en la escuela pública? Si así fuese, ¿te has preguntado por qué no recortan también de la privada?

No te dejes engañar, en Madrid están intentando acabar con la Educación Pública para todos e imponer la Educación Privada para unos pocos, ¿LO VAS A PERMITIR?
DIFUNDE ESTE E-MAIL Y ACUDE A LAS MANIFESTACIONES, RECUERDA QUE TUS HIJOS SERÁN LOS PRINCIPALES AFECTADOS.
PUES COMO EN MADRID EN TODAS PARTES...

Raianas: volve Malvela

2011-10-12T10:00:00.001+02:00

Volven as Malvela, co seu novo CD Raianas. Este é un vídeo reportaxe sobre o noso traballo musical destas mulleres de Mos.

Internet, mentiras, bulos, ficción, realidade ou... de que vai o meu libro «Ninguén»?

2011-10-10T07:20:00.003+02:00

Un dos maiores atrevementos da narrativa contemporánea de última hora é ese acerto de habitar os territorios indefinibles e movedizos –e transitorios– entre a ficción e a realidade, entre a fábula e o tanxible, entre ilusión e a certeza; ese territorio que nas propostas narrativas máis avezadas se está a mesturar ata límites que destrúen completamente o noso concepto tradicional de ficción.

Falaba hai uns días, en Cabrafanada, de Anatomía dun instante, de Javier Cercas, un ensaio ou unha crónica (que non se sabe) que pode ser lida e intepretada como unha novela. E é que é unha novela. O Premio Xerais de Novela do 2010, Periferia, de Iolanda Zúñiga, tamén leva ao límite a construción dunha novela na que a ficción ten unha presenza mínima. O propio Javier Cercas abordara anteriormente ese tipo de indagación en Soldados de Salamina, incluíndose a si mesmo na propia novela, algo que fixeron máis recentemente o vasco Kirmen Uribe e o galego Cid Cabido. Aínda que, para min, son seguramente os narradores franceses os que falan con máis acerto desta tendencia, tamén hai algo en todo isto de retorno a Norman Mailer, a Capote, a Tom Wolf, aínda que con parámetros do século XXI e pasados por unha óptica posmoderna e fragmentaria.

Ao tempo, as lendas urbanas, o que nós tradicionalmente coñecemos como lendas urbanas, que levan moito tempo circulando especialmente pola nosa tradición oral, apoiáronse sempre nese xogo confuso entre realidade e ficción (e nos recursos da oralidade) para garantir a súa verosimilitude.

Precisamente agora, coa aparición das novas tecnoloxías e no contexto cibernético, a rede (e os videoxogos) potenciaron ata límites incribles esa confusión entre realidade e ficción e, en consecuencia, as lendas urbanas (das que os hoax forman parte, en boa medida) medraron a través desa nova prodixiosa vía que é Internet, botando man de novos recursos e da viralidade e facéndonos crer a todos que é verdade algo que realmente é mentira.

Ben, pois esa confusión provocada polos hoax constitúe o punto de partida desde o que se artella Ninguén.

Ninguén explora as os efectos, a través da rede, desa confusión cotiá entre ficción e realidade, narrando ou evidenciando situacións sobre as relacións humanas en contexto urbano que tamén teñen que ver coa nosa cotianidade de internautas e que nos acaban afectando a todos. Eis, en definitiva, uns puntos centrais do debate na narrativa contemporánea. E, ao tempo, explora os cambios das relacións humanas á luz da urbe e da tecnoloxía e sometidas a esas realidades.

O que sucede en Anatomía dun instante é que ese libro converte a realidade en ficción (a ficción aprópiase da realidade para facela súa sen modificala). Pero o que sucede na rede, pola contra (que é precisamente o que explora Ninguén), é que se converte a ficción en realidade (a realidade aprópiase da ficción para facela súa).

Iso é precisamente o que caracteriza eses hoax (bulos, mentiras) que a tod@s nos chegan continuamente aos nosos correos electrónicos ou á nosa páxina de Facebook. E cos que, nunha ou noutra ocasión, inevitablemente, picamos.

Os hoax, e as súas historias, conforman a columna vertebral de Ninguén.

O loisismo dos Tres Trebóns e Os Homes sen medo

2011-10-08T14:26:00.004+02:00

Lois Pereiro foi neste ano das letras 2011, o autor máis vivo, dinamizador e provocador que nunca tivo esta celebración. Non podía se doutro xeito. Agora, Os Tres Trebóns fan público o vídeo da súa versión do poema «Declaración», de Lois Pereiro, na voz de Xurxo Souto.

Avante loisistas!

Libros pendentes

2011-10-03T07:30:00.001+02:00

Sempre hai unha serie de libros que nos quedan pendentes de ler, ás espera do momento máis axeitado. Eu, que sempre teño un longa lista de libros na miña mesa de noite (en realidade téñoos por toda a casa, porque non me gusta ler na cama), aproveitei este pasado verán, como fago habitualmente, para atacar os máis longos. E lin un libro que tiña pendente desde hai tempo e que, de verdade, me engaiolou: Anatomía de un instante, de Javier Cercas. Este libro é unha auténtica lección de literatura e xornalismo, unha obra indefinible que consigue darlle a volta ao concepto de ficción. Todo o libro xira en torno ao xesto de Adolfo Suárez a noite do 23 F pero, en realidade, é unha ollada profundísima, arriscada e interpretativa sobre a transición española.
Todo o que lin no resto do verán, malia gustarme, quedou eclipsado por esa lectura monumental.

Tres libros en liña de saída: coincidencias ou intesidade creativa?

2011-09-28T07:35:00.002+02:00

Ás veces, a@s escritor@s coincídenos un período creativo intenso. En boa medida, pásame a min nestes momentos. Non sempre foi así, indubidablemente. Ás veces tes longos períodos en que non escribes, en que precisas comunicar menos, en que non sentes a forza interior das ideas remexéndose dentro de ti. Polo menos, no que a min respecta, non todos os momentos foron ou son iguais. En cambio, agora sinto cada vez máis a necesidade de escribir, de rabuñar a pantalla cos dedos e as unllas (eu hai moito tempo que non escribo nin unha soa liña a man).

No meu caso, creo que hai dous motivos principais. O primeiro é que sinto máis próxima a guillotina do tempo, que se vai deixando acariñar cando un está a piques de atravesar a húmida arañeira do medio século. Esa é unha guillotina decisiva, que vai definindo e modelando os teus proxectos de seu.

Tamén é certo que, ás veces, a publicación de varios libros moi próximos na súa saída se debe a unha coincidencia e, en cambio, proceden de tempos de escrita distintos. Esa é outra das circunstancias que se abanea sobre a miña cabeza.

En trece ou catorce días, como moito, o meu novo libro de narrativa, Ninguén, estará na rúa. Non é longo (persoalmente, non son amigo das demasiadas páxinas na literatura), pero é o resultado dun demorado proceso creativo mantido ao longo dos dez últimos anos. É un libro que pecha un ciclo que ten moito que ver con Silencio e con Balada solitaria. Trátase dunha reflexión sobre a veciñanza e as formas de relación das persoas á luz das novas tecnoloxías. Sairá en Xerais, excelentemente acompañado doutro libro que se mergulla na nosa identidade mariña: Poñente, de Pere Tobaruela. Un libro que, desde unha ollada galego-catalá, apaña da memoria, para traer canda nós, o arrecendo da sardiña.

Inmediatamente despois, sairá outro libro meu. Un libro de poemas, titulado Transición. Leva prólogo de María Lado e un CD onde María e mais eu recitamos algúns dos poemas do libro. Sairá baixo o selo da nova e prometedora editorial Franouren (que, malia o nome, non ten nada que ver comigo), onde xa publicaron Xoán Abeleira e Estevo Creus.

E pouco tempo despois (a ver se consigo un pequeno respiro entre ambos os dous) sairá outro libro de poemas meu, do que aínda prefiro non adiantar máis noticias. Por se fose pouco, teño algúns proxectos máis afiando a punta.

Esta coincidencia na publicación, obrígame a adiar dous ou tres meses a publicación, en formato dixital, do próximo libro que ofrecerei aos meus lectores e lectoras e no que, esta vez, abordarei a opinión. E xa ten título, porque case sempre é das primeiras cousas que se me ocorren.

Conversa cun ordenador

2011-09-19T07:39:00.004+02:00

A finais de agosto acudín con catro nenas a visitar o Verbum, ou Casa das Palabras. Durante a visita, mantiven unha conversa cun ordenador, que me interrogaba sobre a miña visita ao museo. A conversa, moi breve, derivou, inesperadamente, ao ámbito da reivindicación lingüística. Ao final non puiden resistirme a sacarlle unha foto á conversa. Chegado ao punto candente, o ordenador fíxose o sueco.

Poema en linha reta, de Fernando Pessoa

2011-09-13T07:40:00.000+02:00

A través de Poemargens.

Vídeo sobre «A aranha e eu»

2011-09-05T07:30:00.000+02:00

Este vídeo, creado a partir de «A aranha e eu» está feito por Ana Patrícia Cal para a unha materia da Licenciatura de Ciências da Educação da Universidade de Lisboa.

«Vivimos nunha ditadura», por Iñaki Gabilondo

2011-09-04T12:40:00.000+02:00

Vía Chuza.

Galego, por El Puto Coke

2011-09-03T08:30:00.000+02:00

Soon, son da adolescencia

2011-08-22T10:00:00.000+02:00

Soon, de Yes, canción emblemática da miña adolescencia. Mesmo lembro a un colega que marchaba con este disco debaixo do brazo a algunha festa tipo guateque.¡Madia leva! Youtube é un milagre para a memoria.

Occidente e a inmigración

2011-08-15T10:00:00.000+02:00

O meu país

2011-08-08T10:00:00.000+02:00

O meu país, a mítica canción de Miro Casabella.

O meu país, a versión de Luar na Lubre.

A miña novela «Silencio», a próxima fin de semana co Xornal de Galicia

2011-08-02T10:30:00.003+02:00

A miña novela Silencio, venderase a próxima fin de semana (sábado 6 e domingo 7) co Xornal de Galicia ao prezo de 1 euro e vinte céntimos, dentro da promoción «A nosa literatura ao alcance do teu peto con Xornal».

Silencio é unha novela de intriga na que o protagonista, un xornalista galego represaliado, ten que marchar a Madrid, onde se ve enfrontado, case sen pretendelo a unha situación límite. A novela explora as relacións de vecindade e os comportamentos ligados ao fanatismo en ámbitos urbanos. En boa medida, Silencio é un precedente de Ninguén, o libro de narrativa que publicarei no mes de setembro.

Sobre Silencio, Antón Reixa escribira o seguinte en La Voz de Galicia:

«Fran Alonso volve á narrativa coa contundencia da brevidade e eficacia dun estilo directo e preciso. Intriga e desacougo urbano. Estouno devorando: escribo en pleno acto (hai media hora que comecei o libro e non podo parar). O protagonista de Fran Alonso sente os ruídos do seu fracaso vital: a súa soidade sonora. Pero do piso do lado veñen non só os ruídos do silencio. Son os ruídos da barbarie doméstica. Do pánico cotián. O escritor galego, como moitos narradores sabios e humildes de todo o mundo, segue o legado de Kafka».

Os diplomáticos de Monte Alto

2011-07-25T07:55:00.001+02:00

Inesquecibles Diplomáticos.

Hiromi Kawakami

2011-07-18T07:40:00.000+02:00

Acabo de rematar Algo que brilla como o mar, a segunda novela que leo de Hiromi Kawakami. Interésame moito a narrativa xaponesa e cada vez léoa con máis interese. Creo que ten unha vocación moito máis contemporánea (cando menos o que chega a nós) que a europea e, nun país en que a tradición pesa tanto, os escritores xa teñen moi pouco que ver co potente Yukio Mishima. Ora, esta novela tamén contén algo frecuente na literatura dese país: unha viaxe que funciona a xeito de catarse para o protagonista. Seguramente, iso ten moito que ver con esa (estupenda) obsesión dos mozos e mozas xaponesas de dedicarse a viaxar durante un ano da súa vida, algo que fan habitualmente logo de rematar os estudos e antes de poñérense a traballar.

무엇을 닮았을까? «A araña e mais eu» en coreano

2011-07-11T07:30:00.005+02:00

Chegoume 무엇을 닮았을까?: A araña e mais eu en coreano e recibino francamente sorprendido. Confeso quea nunca imaxinei estar traducido a unha lingua tan distante. Resulta moi estraño ver un libro teu escrito en caracteres dos que non entendes absolutamente nada, nin sequera o meu nome. Tanto é así, que non son capaz de atopar o libro na páxina da editorial que a publicou. En calquera caso, os símbolos son verdadeiramente fermosos e, para alguén que os descoñece, como é o meu caso, engaden ás páxinas unha beleza plástica especial. Pero tanto como o libro, sorprendeume ver aos nenos coreanos que aparecen nas fotografías de abaixo, lendo, folleando, pasando as páxinas e facendo traballos a partir de A araña e mais eu. Paréceme sensancional esa foto do neno que bica a fotografía da miña filla. É unha emoción estraña e curiosa. Paréceme coma se non fose un libro meu.

Pregón de Iolanda Zúñiga na Feira do Libro de Vigo

2011-07-04T14:44:00.002+02:00

Pregón de Iolanda Zúñiga from Redelibros on Vimeo.

La Tarara

2011-07-04T07:45:00.000+02:00

Un dos poemas máis reproducidos e musicados do século XX, La tarara, de Lorca, en dúas versións moi distintas. A primeira, por unha banda desaparecida pola que sempre sentín especial devoción, Canallas.
A segunda, unha versión en que se funden unha soprano e unha guitarra flamenca. Espectacular. No segundo caso inclúo o enlace, porque non permite insertar.

Descarga de balde «Contesta ou disparo», un e-book meu en formatos pdf e epub

2011-06-27T06:30:00.004+02:00

Tal e como informara en Cabrafanada a principios de ano, é a miña intención celebrar estes 20 anos de escrita pública, que cumpro entre a publicación de Tráiler (1991) e a de Ninguén (que sairá en setembro 2011), coa publicación de varios e-books da miña autoría para ofrecer de balde aos meus lectores e lectoras. Xa que logo, aí vai o primeiro: Contesta ou disparo, que se pode descargar en formado pdf ou en formato epub:

—Contesta ou disparo en pdf

—Contesta ou disparo en epub

Contesta ou disparo é un libro que contén 34 entrevistas breves, rápidas e de aire frívolo, feitas por min en 1991, desde o Diario 16 de Galicia, a 34 persoas da cultura e da política galega: Isaac Díaz Pardo, O Mago Antón, Mariano Abalo, Julián Hernández, Justo Beramendi, Chano Piñeiro, Manuel Forcadela, Miguelanxo Prado, Alberto González Alegre, Xosé Luís Blanco Campaña, Couceiro, Carlos Casares, Os Diplomáticos de Monte Alto, Alfonso Eiré, Manuel Moldes, Roberto Vidal Bolaño, Luís Mariño, Carlos Mella, Antón Baamonde, Roberto Cordovani, Atilano, Xaquín Marín, Ramón Villares, Xosé Luís Suárez Canal, Margarita Ledo, Manuel Guede, Miguel Cancio, Valentín Carrera, Pemón Bouzas, Suso Costas, Miguel de Lira, Carlos Blanco, Luma Gómez e Laxeiro.

Contesta ou disparo está editado baixo licencia Creative Commons e acceso libre e é un libro de xornalismo, humilde pero simpático; lixeiro pero que, ao tempo, recupera a memoria de noso; fugaz pero tamén significativo.
Dado que, precisamente hoxe, tamén me fago un ano máis vello, velaí o meu agasallo, para quen desexe lelo.

—Descarga aquí Contesta ou disparo en pdf
—Descarga aquí Contesta ou disparo en epub

Siria: disparar a matar

2011-06-22T17:34:00.001+02:00

Vídeo de Amnistía Internacional onde se comproba que as forzas de seguridade sirias disparan a matar.

De pesetas a euros

2011-06-20T07:45:00.000+02:00

O xogo das cadeiras

2011-06-12T10:00:00.000+02:00

O xogo das cadeiras non é cousa das mulleres

A Real Academia Galega vén de escoller un novo académico malia o resón social que tivo a esixencia de cubriren as vacantes actuais con mulleres, e que se pode seguir no blog do manifesto “O xogo das cadeiras”.

Se coa simbólica concesión da cadeira de Olga Gallego a un investigador a institución puña en evidencia o seu desinterese por incorporalas, con esta elección mostra de maneira aberta o seu rexeitamento. Non o pode dicir máis clariño: no seu xogo das cadeiras non quere que entren as mulleres. A Academia afástase canto máis mellor do que se espera das máximas institucións da cultura galega para que manteñan a súa autoridade conforme aos tempos: que sexan corporacións vivas, dinámicas, comprometidas, integradoras da diversidade.

A incorporación de mulleres non é un problema senón unha oportunidade para gañar autoridade, para mostrar vontade de diálogo con estes tempos. Mais cando as cadeiras serven de poltrona, aníñase no confort do recoñecemento e iso precisamente é o que converte a Academia en dondo panteón de ilustres. Agora, cando a cultura e a lingua galega precisan institucións afoutas, que conten co máximo apoio social para afrontaren os importantes retos nos que andan, as mulleres non podían ficar excluídas mais o xogo das cadeiras déixaas fóra, como sempre.

Estamos peor que hai un ano, antes do pasamento da finada Olga Gallego. Cinco eran as mulleres con cadeira hai un ano, e catro son agora. Só podemos agardar que para a que queda vacante, elixan unha muller, mais, como ben explicou María Xosé Agra no seu artigo “Dúas cadeiras, unha Académica máis: ¡impertinencia!”, os números falan. Unha soa muller máis supón cinco académicas de trinta. Nin sequera o 20% da corporación. Por iso denunciamos que a Real Academia Galega segue co seu xogo das cadeiras.

Cadeiras para as mulleres XA!

Máis información en O xogo das cadeiras.

De «Ninguén» ás traducións ao italiano, inglés e coreano: «Contesta ou disparo»

2011-06-07T23:19:00.011+02:00

Logo da saída de O meu gato é un poeta (libro que, por certo, rematara de escribir hai dous anos e medio, pois poucas veces o tempo de escrita coincide co tempo de publicación) prepárome xa para saída, en setembro, de Ninguén, un libro de narrativa ao que lle puxen o punto final un ano atrás e que, por certo, ten moito que ver con internet. Como nos sucede habitualmente aos escritores, a saída de Ninguén prodúcese nun momento en que outro libro, en fase de avanzada elaboración, ocupa xa a miña cabeza, feito que me obrigará a un esforzo de recuperación mental para me resituar a min mesmo nas páxinas dese libro que en setembro vai ver a luz.

Polo demais neste mes de xuño prodúcense dous feitos que reforzan a miña persoal celebración do vinte aniversario desde que publiquei Tráiler, en 1991: a tradución ao italiano de A araña e mais eu, baixo o título de Io e il ragno, que xa está impreso e será distribuído estes días polas librerías italianas; e a tradución, en curso e con carácter académico, de Cemiterio de elefantes ao inglés, por parte do hispanista e profesor da Universidade de Michigan (USA) Jason Sarkozi. Ademais no prazo duns meses sairá publicada tamén a tradución ao coreano de A araña e mais eu na editorial Glbburi.

E do feito de que a miña escrita continúa afondando na creación poética non só dá fé a recente saída de O meu gato é un poeta senón que axiña darei máis novas con respecto a ese xénero. A iso, súmase estes días a chegada da imprenta da 8ª edición de Poetízate, nunha versión actualizada, aumentada, con limiar de Carlos Negro e cun novo deseño de cuberta.

Para rematar, tal e como anunciei hai pouco tempo neste blog, e con motivo deses vinte anos de escrita pública que celebro, poñerei a disposición de todos os lectores e lectoras dous (ou se cadra tres) libros en pdf, de ensaio ou xornalismo, da miña autoría. O primeiro, baixo o título de Contesta ou disparo (2011), estará dispoñible antes de final deste mes de xuño, en formato dixital: un libro de entrevistas brevísimas con distintas persoas da cultura galega.

Pitas

2011-06-06T07:50:00.004+02:00

Navegando pola rede atopei esta foto, que me trouxo lembranzas intensas. A miña infancia estivo rodeada de galiñas. Meu pai tiña dúas granxas de pitas, das chamadas «de crianza», que chegaban ás granxas aos tres ou catro días de nacer e marchaban aos seis meses, a seguir o proceso noutras granxas, chamadas «de engorde». Nelas, nas de meu pai, facíase o proceso da cría. Eran os anos 60 e 70. De neno, eu devecía polo momento en que chegaban os camións, con aqueles pitiños marabillosos que se metían na granxa dentro dun cercado que os pechaba en torno á campá da calefacción. Tamén me entusiasmaba o momento en que as galiñas marchaban e había que apañalas todas, a man, unha a unha, e metelas nas gaiolas dos camións. Eran todo pitas, e cando os sexadores xaponeses se equivocaban e aparecían algún galo, había que retiralo. Outra cousa marabillosa para os nenos era cando chegaban os camións de serrín ou de labras, ateigados ata arriba con aqueles arrecendos intensos da madeira, que se destinaba a facer a cama das pitas. Os cativo tirabámonos contra os enormes feixes de serraduras, mergullándonos nelas, o que nos producía unha indescritible sensación de liberdade. Aínda non existían, claro, os parques de bólas.

Volve Dios ke te crew e non me dá ighual!

2011-05-31T07:40:00.001+02:00

Dios ke te crew é unha das bandas galegas que máis vibración me producen, co seu hip hop políticamente incorrecto e macarra. Agora sacan novo disco, titulado Humanose, que estará á venda a mediados de xuño. Pódese ler na súa web e descargar un tema de promoción titulado «Dame ighual». Eu xa o escoitei. Sensacional. No vídeo, un tema xa clásico de Xénese.

Vídeo do poema Miau, de «O meu gato é un poeta», feito por rapaces de infantil

2011-05-30T00:53:00.002+02:00

Vídeo do poema «Miau», de O meu gato é un poeta, feito polos alumnos de 4º de infantil do CEIP Felipe de Borbón (Salvaterra de Miño).

Equilibrio

2011-05-23T07:55:00.000+02:00

Teeter-Totter-Tam from Irina Neustroeva on Vimeo.

A camareira do meu amor, por María Xosé Queizán

2011-05-19T23:21:00.002+02:00

Recibín por correo electrónico este escrito de María Xosé Queizán, que reproduzo.

A CAMAREIRA DO MEU AMOR

No noso país e nos que nos rodean sería impensable a detención e ingreso en prisión de Strauss-Kahn.. É posible na democracia americana. Algo que debe servir para recapacitar a aqueles que aforran calquera compromiso dicindo que todo é culpa dos americanos, como fan os conservadores con Zapatero.
Por estes lares, que unha camareira de hotel, inmigrante africana, negra, denuncie de abuso sexual e intento de violación a un dos homes máis importantes do mundo, sería surrealista. A propia traballadora nin sequera o intentaría ao saber de antemán que a súa palabra non ía ter valor nin creto. Porén, a camareira dun hotel de Nova York fíxoo, confiando nas leis estrictas do país para tales delictos, acusou de intentar forzala a actos sexuais, oral e anal, a Satruss-Kahn, no seu cuarto, onde entrara para limpar. Nin sequera sabía quen era.
O autor da agresión e intento de violación, é, nada menos que o Director do F.M.I., máxima autoridade no ámbito económico, que aspiraba a Presidente da República Francesa, polo partido socialista.
Foi detido a punto, cando xa tomara precipitadamente, un avión de Air France para marchar ao seu país. Foi sacado do avión, esposado e conducido á comisaría. Sometido a unha roda de recoñecemento, a vítima identificouno como o agresor.
Non foi aceptada a fianza que estaban dispostos a pagar os seus avogados, 1 millón de dólares. Unha cifra importante para o director do FMI, pero que non lle serviu de nada para impedir que se faga xustiza. Está no cárcere co traxe de penado. Daría algo por ver unha foto.
O partido socialista francés e os compañeiros do FMI, falan de momento da presunción de inocencia. Mostro a miña solidariedade coa guineana que desde hoxe será Camareira do meu amor.
María Xosé Queizán

Espectáculo poético-musical «O meu gato é un poeta» na Coruña este venres 20, con Fran Alonso e Xurxo Souto

2011-05-17T12:00:00.000+02:00

Este venres 20 de maio, ás 18,30 h da tarde, na Biblioteca da Asociación de Veciños de Monte Alto (Campo de Marte s/n) da Coruña terá lugar o espectáculo poético-musical O meu gato é un poeta dirixido a nenos e nenas de 4 anos en diante e tamén a adultos, no que participarán o escritor Fran Alonso e o músico Xurxo Souto. O acto está organizado por Xerais e pola Librería Sisargas da Coruña. Durante a sesión, a poesía convertirase en máxia, convertirase en música, convertirase en xogo e soará o acordeón.

Grazas aos versos malbaristas do gato poeta, que inspirou o libro escrito por Fran Alonso e o disco composto por Xurxo Souto, poderemos visitar o mar, coñecer o amor, adentrarnos na noite, xogar coa lingua e ver como a poesía se converte nun globo.

Pase de diapositivas do Especátulo poético-musical «O meu gato é un poeta»

2011-05-17T01:09:00.007+02:00

O galego entre as linguas do mundo

2011-05-16T19:00:00.000+02:00

Os domingos

2011-05-16T07:50:00.000+02:00

Un poema de Cidades en vídeo. Este foi realizado por Colegas das Palabras, do IES Julio Prieto Nespereira.

Espectáculo poético-musical «O meu gato é un poeta» en Vigo este venres, comigo e con Xurxo Souto

2011-05-10T20:00:00.000+02:00

Este venres 13 de maio, ás 18,30 h. da tarde, a librería Libros para Soñar (Rúa Triunfo 1, Casco Vello) de Vigo acollerá o espectáculo poético-musical O meu gato é un poeta dirixido a nenos e nenas de 4 anos en diante e tamén a adultos, no que participaremos eu e o músico Xurxo Souto. Durante a sesión, a poesía convertirase en máxia, convertirase en música, convertirase en xogo e soará o acordeón.
Grazas aos versos malbaristas do gato poeta, que inspirou o libro escrito por min e o disco composto por Xurxo Souto, poderemos visitar o mar, coñecer o amor, adentrarnos na noite, xogar coa lingua e ver como a poesía se converte nun globo.

Literatura e tolemia: Entre líneas TV

2011-05-09T07:50:00.000+02:00

Entre líneas TV. Un interesante programa literario en México. Este programa, dedicado á relación entre literatura e tolemia, un tema que me interesa moito e que explorei en Males de cabeza.

Castigar os responsables da crise

2011-05-08T00:42:00.003+02:00

(...) Quienes han provocado la crisis no solo han recogido unas ganancias fabulosas, sino que no temen castigo alguno. Nadie investiga sus responsabilidades ni sus decisiones. Los Gobiernos los protegen y el aparato judicial no los persigue.

(...)

Si tuviéramos nociones claras de qué es un crimen económico y si existieran mecanismos para investigarlos y perseguirlos se hubieran podido evitar muchos de los actuales problemas. No es una utopía. Islandia ofrece un ejemplo muy interesante. En vez de rescatar a los banqueros que arruinaron al país en 2008, la fiscalía abrió una investigación penal contra los responsables. En 2009 el Gobierno entero tuvo que dimitir y el pago de la deuda de la banca quedó bloqueado. Islandia no ha socializado las pérdidas como están haciendo muchos países, incluida España, sino que ha aceptado que los responsables fueran castigados y que sus bancos se hundieran.(...)

Dun interesantísimo artigo en El País de Lourdes Benería Carmen Sarasúa.
Pode lerse completo aquí.

Espectáculo poético-musical «O meu gato é un poeta» en Gondomar o próximo sábado, comigo e con Xurxo Souto

2011-05-05T16:36:00.002+02:00

O próximo sábado 7 de maio, ás 12,00 horas da mañá, a librería Libraida de Gondomar acollerá o espectáculo poético-musical O meu gato é un poeta dirixido a nenos e nenas de 4 anos en diante e tamén, por suposto, a adultos, no que participarei eu e o músico e tamén escritor Xurxo Souto. Durante a sesión, a poesía convertirase en máxia, convertirase en música, convertirase en xogo e soará o acordeón. A foto é do mesmo espectáculo na Feira do Libro de Compostela.

Especátulo poético-musical de «O meu gato é un poeta»: Santiago, Gondomar, Vigo e A Coruña

2011-05-02T05:45:00.004+02:00

O escritor Fran Alonso e o músico Xurxo Souto presentaran o espectáculo poético musical «O meu gato é un poeta», dirixido a ennos en nenas a partir de 4 anos e tamén, por suposto, a adultos. Durante as sesións, a poesía convertirase en maxia, en música, en xogo e soará o acordeón.

CALENDARIO

Martes 3 en SANTIAGO: Ás 18,30 h. na Feira do Libro
Sábado 7 en GONDOMAR: Librería Libraida ás 12 horas da mañá.
Venres 13 en VIGO: ás 18,30 na librería Libros para soñar (casco vello)
Venres 20 en A CORUÑA: ás 18,30 h. na Biblioteca da AAVV de Monte Alto.

Declaración Lois Pereiro

2011-04-28T23:48:00.004+02:00

Homenaxe a Lois Pereiro, por Xurxo Souto (voz a capella) e Fran Amil (cámara, edición en montaxe en Estudios Amil).

Postal desde o Sant Jordi

2011-04-25T07:50:00.001+02:00

O sábado, o ceo de Barcelona, contra todo prognóstico, estaba bastante despexado. Ademais, víase ben que as ameazas de chuvia non asustaron a ninguén e as rúas do centro estaban ateigadas de xente desde primeira hora da mañá. O día adiviñábase intenso, logo da decepción da cidade polo partido do mércores. Daquela, os que non eramos de Barcelona perdemos, sobre todo, a oportunidade de ver unha apoteósica celebración que xa se sentía nas horas previas ao partido na Praza de Cataluña. Pero o que non logrou o Barça, logrouno Sant Jordi, vencendo o mítico dragón e reafirmando a furiosa potencia da cultura catalana. Nas rúas do centro de Barcelona, as respiracións tocábase, entrecruzábanse ata fusionarse, e o osíxeno que se respiraba era quente, mesto, compartido. Unha librería anunciaba máis de douscentous autores, en distintas franxas horarias, asinando no Sant Jordi. Pero ningunha das outras librerías importantes desmerecía esa oferta. O 23 de abril en Barcelona, dedicarse á pracenteira tarefa de follear libros é practicamente imposible. Eu, afortunadamente, os días previos fixen as oportunas visitas as librerías que máis me interesaban. No Sant Jordi, o segredo é deixarte levar por unha tsunami humana que te enchoupa do ambiente e che explica, sen concesións, todo o que unha nación con vontade de reafirmarse culturalmente é quen de conseguir.

«A serenidade vixiante», a entrevista que me fixo Lupe Gómez

2011-04-18T07:55:00.001+02:00

O sábado publicóuse nas páxinas do Galicia Hoxe unha longa e fermosa entrevista que me fixo a xornalista e escritora Lupe Gómez. Grazas, Lupe.

«A SERENIDADE VIXIANTE»

O escritor Fran Alonso publica en Xerais o libro O meu gato é un poeta, que inclúe CD e clave de acceso a web, para darlle un novo enfoque á poesía infantoxuvenil

É autor de libros como O brillo dos elefantes ou Males de cabeza. A súa escrita sempre está alerta ante a realidade, como se Fran Alonso fose un gato de mirada magnética. El cre que a poesía debería estar en todas as partes: nos autobuses, nos supermercados, nos bocadillos de papel, nos globos azuis que ascenden no aire... Con O meu gato é un poeta consegue chegar aos rapaces e rapazas cun enfoque divertido, ameno, interactivo. El pensa que "a poesía acompaña o ser humano dende as cavernas, e seguirá acompañándoo porque é consubstancial a el. Outra cousa é que as súas formas vaian cambiando e, nese sentido, eu intúo os cambios máis radicais nun futuro próximo." Fran Alonso é un xardineiro que coida moi ben do xardín das palabras, con serenidadade vixiante.

De onde veñen o teu nome e os teus apelidos? Por que te chamas Fran Alonso? Que importancia cres que teñen os nomes? Daríache igual chamarte doutra maneira?

Evidentemente, as persoas non escollemos o noso nome. Pero afacémonos a como nos chaman na casa, a como nos chaman familiarmente. A min sempre me chamaron Fran, desde neno. É curioso, porque cando publiquei os meus primeiros libros había xente á que lle daba por chamarme Paco, en vez de Fran. É un apócope coma outro calquera, pero eu nunca me identifiquei con el; soábame estraño, alleo a min. Foi daquela cando decidín empregar Fran Alonso como nome literario. Ademais, singualizaba a miña identidade pública. Se cadra, se chego a facer esa reflexión antes de publicar, optaba por un nome literario moi diferente. Entre outras cousas, porque me gusta separar a miña vida privada da pública. Nese sentido, son pudoroso.

Como recordas aquel Vigo da túa infancia? A que xogabas cando eras un neno? Lembras os teus compañeiros e compañeiras de xogos?

A miña primeira infancia non transcorreu en Vigo senón na aldea de meu pai, que era en Crecente. Leváronme para Vigo para escolarizarme definitivamente, aos seis anos, e lémbroo como un choque asfixiante, de falta de espazo, de aire, de liberdade. Estaba afeito a saír da casa e desaparecer, sen renderlle contas a ninguén. En Vigo iso non era posible. O primeiro día de clase, miña nai dixérame que non cruzase a rúa se non era da man dalgún profesor. Á saída, o autobús estaba do outro lado da rúa, e como ninguén me deu a man, non crucei. Quedei alí, vendo marchar o autobús, ata que, varias horas despois, deron comigo. Claro que lembro, e moito, os meus compañeiros de xogos. Os xogos aínda eran estacionais, e iso era fantástico. Todo tiña o seu tempo, desde xogar ó trompo.

Ti realmente tes ou tiveches algunha vez un gato? Era un animal poeta con ollos bonitos e moita imaxinación? Por que os ollos dos gatos nos dan un pouco de medo pero ao mesmo tempo resultan máxicos?

A miña casa é unha especie de cruce de camiños de todos os gatos do barrio, que entran e saen sixiliosamente, ao seu xeito. Entre eles, hai varios gatos poetas, pero especialmente un, de ollos brillantes e imantados. Ese é o que me dita os versos. Os gatos son animais máxicos, enigmáticos, con moita tradición literaria. Eu mesmo, xa botei man deles en Males de cabeza e A casa da duna. Gústame deles a súa radical independencia e a súa serenidade vixiante.

O traballo de editar libros é bonito e interesante como facer traxes para as palabras? Un editor é dalgun xeito un costureiro?

O editor ten moito de costureiro ou, se cadra, de xardineiro. Coida as árbores máis fermosas do xardín para que luzan e arrecendan. O editor tamén é un mediador, pero un mediador que intervén sobre o libro, sobre o seu resultado final, e sobre a creación dun estandar socioliterario. Creo que o do editor é un papel fundamental, que hoxe por hoxe está en perigo debido á voracidade do mercado, e que debe ser reforzado máis ca nunca. Ademais, esa revolución fabulosa que supón a rede e o libro electrónico tamén supón, por desgraza, unha desvalorización do seu rol. Se queremos apostar por unha literatura de calidade, é necesario reivindicalo.

O libro "O meu gato é un poeta" lévanos a unha páxina web. Esa é a mellor forma de achegarse aos rapaces e rapazas de hoxe en día? É como se o libro tivese distintos camiños, e así resulta máis dinámico e está "máis vivo". Resulta interactivo, e o lector-a tamén participa no libro.

Non sei se é a mellor, pero si unha forma moi próxima á súa sensibilidade e ás súas inquedanzas. A web de O meu gato é un poeta posibilita que os nenos participen activamente: poden opinar, poden votar, pode escoitar os poemas en mp3, poden navegar ao seu xeito. Paréceme importante darlle un papel preponderante ao lector. Eu non quería que o libro rematase no papel; quería que continuase máis alá, para sentir a poesía a través doutras propostas, ben sexa na web ou no disco, e que os nenos puidesen percibir os poemas a través de todos os sentidos posibles. Ademais, no futuro a poesía acabará trasladándose á web, e non tardará moito.

Como definirías a sensibilidade? Ti dis que a escrita é unha forma de estar no mundo, moi ligada á infancia. A sensibilidade é un valor precioso e ás veces non lle damos toda a importancia que ten?

Eu creo que a sensibilidade é unha actitude, en boa medida connatural, de apertura fronte ao mundo, fronte aos demais e fronte á creación artística. A min paréceme fundamental á hora de enfrontarme ao papel en branco.

É certo que a poesía ten propiedades terapéuticas e diuréticas? Non debemos perder de vista a capacidade subversiva da literatura?

Eu creo que a poesía ten propiedades terapéuticas porque permite recoñecernos nela, salvarnos a través dela ou compartir, tamén a través dela, a nosa soidade. E, se cadra por iso, tamén é subversiva, porque converte o individual en colectivo, o persoal en social. E potencia o poder da palabra. E é diurética porque a súa lectura alivia profundamente.

Xurxo Souto acompaña coa súa música o teu recitado de poemas no CD que acompaña ao teu libro. Resultouche fácil entenderte e traballar con el? A súa música anima extraordinariamente os teus poemas.

Desde que coñezo a Xurxo Souto, hai moitos anos, sei que é moi doado entenderse con el. Xurxo é unha persoa con talento e moi xenerosa.
Evidentemente, nos ensaios el podía máis ca min, porque ten esa insuperable resistencia dos músicos enriba do escenario. A música que compuxo para o disco de O meu gato é un poeta é sensacional e deume a oportunidade de poder levar o libro a unha nova dimensión, fascinante, excitante, na que eu me recoñezo grazas ao traballo de Xurxo. E aos nenos encántanlles os poemas con música!

Por que comparas a poesía cun globo azul que incha e voa e desaparece no aire?

Poucas cousas hai máis fermosas para un cativo que ver como un globo desaparece no aire, sempre que non sexa o seu, claro. Para falar da poesía, no libro eu comparo as palabras cun globo, porque na poesía as palabras hai que inchalas moito, para que signifiquen moitas cousas, máis do que significan normalmente. Así constrúense os poemas: hai que soprar moito para inchar as palabras, que son como globos, e logo esas palabras son libres para expresar o que precisen expresar. Desa imaxe da poesía como un globo tamén procede un recital-espectáculo de poesía infantil galega que levo varios anos facendo en centros de ensino e bibliotecas e aos nenos encántalles. Esa experiencia foi fundamental para min á hora de escribir O meu gato é un poeta.

Cres que debemos reivindicar que os políticos lean poesía? Se lesen poesía, os seus discursos serían máis intelixentes, máis divertidos e máis profundos?

A política, hoxe por hoxe, está deteriorada, ensimesmada, cegada, lixada, endeusada. A súa práctica necesita ser destruída para reinventala, porque as reformas xa non valen. Precisa do poder da imaxinación, da liberdade. O exercicio da política, que ten que garantir as liberdades, non é libre. A lectura de poesía por parte dos políticos axudaría a reinventala, a devolverlle a capacidade creativa, a entrega, a intelixencia, a profundidade, o matiz, liberdade, a oportunidade da discrepancia. Sería facela máis crible, máis digna, máis orixinal e divertida. Que os políticos lean poesía non debe ser un consello, debería ser unha esixencia da cidadanía, o lema dunha pancarta: esiximos que os políticos lean poesía.

Por que escribir un poema de amor é tan difícil?

Escribir un bo poema de amor é dificilísimo porque o amor é o sentimento máis universal e ten tanta forza que cega o poema.Unha das maiores virtudes da poesía é que a súa palabra é a liberdade absoluta. Pero hai que transmitirlle á xente esa verdade, de xeito que a sintan próxima. É necesario que os nenos saiban que a poesía vale para todo: para namorar, para merendala nun bocadillo de papel, e parar berrar a palabra liberdade.

Lupe Gómez

Corea do Norte

2011-04-11T07:55:00.000+02:00

O mes pasado non puiden asistir á sesión do Club de Lecturas Debuxadas, de Espazo Lectura, que coordina Félix, aínda que, con todo, tiven oportunidade de ler a novela gráfica en cuestión, titulada Pyongyang, a crónica demoledora dunha estancia do seu autor, o artista plástico Guy Delisle, en Corea do Norte. Hai pouco, outro membro do devandito club enviounos un enlace a este documental de TVE, que tampouco dá tregua, feito por Rosa María Calaf.

Homens da Luta, volve o espírito de abril a Portugal?

2011-04-05T08:00:00.005+02:00

A través do blog Querquellequer descubrín hai un par de semanas este fantástico vídeo de Homens da Luta, un tema combativo («E o povo, Pá?») para estes duros tempos de crise.

A banda está liderada por Neto e Falâncio, e son os candidatos portugueses á Eurovisión este ano, grazas á votación do público, e punto de remate habitual das movilizacións contra os recortes da crise. Constitúen unha especie de reencarnación do espírito dos Cravos, tematicamente actualizados para estes tempos de globalización financeira. Teñen un único disco editado, titulado A cantiga é uma arma (2010).

En 2009 foron detidos pola policía por interromper a toma de posesión do primeiro ministro socialista José Sócrates e anteriormente levaran a cabo múltiples accións semellantes. En 2007, como se pode ver no segundo vídeo, invadiron por sorpresa un plató de televisión onde se emitía un programa en directo, ante a desesperación do presentador. Algo semellante fixeron nun partido da selección portuguesa, sempre baixo o lema de «a luta continua».

Outra das súas accións foi replicar á canción «Parva que eu son», de Deolinda, un grupo de música tradicional portuguesa, con outra canción, que difundiron pola rede, titulada «Que esperto que eu sou». Curiosamente, a de Deolinda tamén era dunha canción crítica coa problemática social das xeracións máis novas en Portugal.

Este ano 2011 foron vencedores do Festival da Canção co tema «A luta é alegria». Como pode verse no terceiro vídeo, os Homens da Luta están a se converter en verdadeiros símbolos da loita contra a crise e do espírito da conciencia cívica en Portugal. Unha especie de recuperación do espírito de abril, aínda que tamén reciben críticas e acusacións de facer demagoxia. Unha desas críticas procede do xornalista e escritor Miguel Sousa Tavares, un supervendas en Portugal, de quen eu lin un par de libros (No teu deserto, novela moi digna pero un tanto espiritosa que conta unha viaxe por Alxeria semellante a outra viaxe que fixen eu en 1985, e Ismael e Chopin, un relato infantil). Sousa Taveres, que é un escritor contrario ás redes sociais, declarou que «os demagogos aparecem sempre nos momentos de crise» e que «as cousas non se resolven na rúa». En calquera caso, a resposta non se fixo esperar, e os Homens da Luta xa sacaron hai unhas semanas unha canción para satirizar o escritor. O seu espírito combativo é imparable.

Wikileaks e a revolución sandinista

2011-04-02T12:54:00.011+02:00

@s que, hai moitos anos, nos emocionamos lendo a Omar Cabezas (a quen, por certo, hai tres anos tiven a oportunidade de coñecer e falar con el en Cuba), e lembramos con emoción a lectura da súa mítica novela La montaña es algo máis que una inmensa estepa verde, a información de wikileaks que revela hoxe El País, máis abaixo da renuncia de Zapatero, é unha inmensa puñalada á utopía. E non porque o soubésemos, e de xeito reiterado, desde hai anos, fai menos dano. ¿Que queda da memoria dos guerrilleiros que morreron contra Somoza nos 70 nas montañas de Nicaragua? Outra revolución polo retrete.

En Nicaragua, decembro 1998 / xaneiro 1999

Cando escribín Cartas de amor intentei, nuns dos relatos, inspirarme na historia desta muller, icona da revolución sandinista, que chegou a min de forma moi directa, pero non fun capaz. Foi o meu gran fracaso literario persoal dese libro.

Vídeo do Making-of de «O meu gato é un poeta», con Xurxo Souto e Fran Alonso

2011-03-29T07:50:00.003+02:00

Makin-of dos ensaios do CD de O meu gato é un poeta. Xurxo Souto e Fran Alonso ensaiando o tema «O amor».

«O meu gato é un poeta», nun programa feito por rapaces en Radio Tui

2011-03-28T07:55:00.002+02:00

Hai uns días acudín ao CEIP Pazos de Reis, en Tui, onde leron O meu gato é un poeta. Os alumnos dese centro, agora conxuntamente con outros centros, fan un programa de fomento da lectura en Radio Tui que, nesta ocasión lle dedicaron ao meu libro. O fermoso programa elaborado polos rapaces pode escoitarse aquí.

Os privilexios lingüísticos de Gloria Lago

2011-03-28T00:09:00.001+02:00

Esta pasada semana, Gloria Lago publicou un artigo de opinión en castelán en contra do galego no mesmo xornal onde hai uns anos eu tiven que renunciar a colaborar en opinión, sobre o mundo, porque non se me permitía facelo en lingua galega.

Contra o galego

2011-03-28T00:00:00.000+02:00

Estou convencido que a mellor estratexia ante ese pequeno grupúsculo que, non obstante, atopa amplo eco na prensa, e tenta crear estado de opinión contrario á lingua galega, é non darlle pé ás polémicas que promoven. Porque iso é, precisamente, a polémica, o que buscan. E protagonismo. Pola miña parte, nin me digno a escribir o nome desa escura asociación nin moito menos o da súa pobre líder. Pero por esta vez, no seguinte post, que publicarei deseguido, farei unha excepción.

Poesía félida

2011-03-24T20:00:00.003+01:00

Armando Requeixo fixo no seu blog unha crítica sobre O meu gato é un poeta que se titula «Poesía félida». Dada a corrente de simpatía que o meu gato está recibindo, e tendo en conta o moito que traballou comigo no libro, vou ter que mercarlle, a partir de agora, alimento de primeirísima calidade, por caro que sexa. Aproveito para reproducir un fragmento da crítica de Armando:

Fran Alonso acaba de dar ao prelo O meu gato é un poeta, ao meu ver un dos máis orixinais poemarios infantoxuvenís da Galicia dos últimos anos.
Poemario polimorfo e lúdico, quen visite as súas félidas páxinas gozará de todo un festival creativo: suxestivos poemas visuais, caligramas, acrósticos, anagramas, palíndromos, bifrontes, ciclogramas, paronomasias, poemas en prosa, haikus, cantigas, poemas decálogo, poemas fonosimbólicos, poemas de especialísima disposición tipográfica e pictográfica, blacks pages, poemas anuncio, textos invertidos, poemas horóscopo, composicións en eco, poemas menú…

O proxecto Neuston en Bruxelas

2011-03-24T17:56:00.006+01:00

O próximo 31 de marzo ábrese en Bruxelas a exposición do proxecto Neuston, que se instalará na sede do Instituto Cervantes da capital belga e que vai ser inaugurada coa prenza do coordinador, do escritor Xavier Queipo, da directora do Cervantes nesa cidade e do responsable do CSIC en Bruxelas. A exposición, que estará aberta ata o 25 de maio, é posible grazas ao traballo do seu coordinador, José Pintado, científico do Instituto de Investigacións Mariñas (CSIC) de Vigo e un dos participantes. Posteriormente, a exposición viaxará a Fez, á sede do Instituto Cervantes nesa cidade marroquina.

Longa entrevista sobre «O meu gato poeta» en Radiofusión con temas do disco

2011-03-23T20:30:00.007+01:00

Onte fixéronme unha longa entrevista en Radiofusión (Emisoras Municipais Galegas) sobre O meu gato é un poeta. A maiores de falar do libro, do disco e da web, así como de explicar a xénese do libro e o traballo conxunto con Xurxo Souto, a entrevista inclúe a emisión dun par de temas do disco: inclúe o primeiro, titulado «O meu gato é un poeta», e inclúe o titulado «O amor». A entrevista enteira pódese descargar en mp3 da páxina de Radiofusión.

A entrevista pode escoitarse ou descargarse aquí.

Falar galego en 5 meses

2011-03-23T07:50:00.000+01:00

A través do blog Carta xeométrica descubro a estas estudantes de Ofxord que aprenderon galego en 5 meses. O poder da vontade.

Untitled from Galegoenoxford on Vimeo.

As fotos dun gato que non é poeta pero é lector de gatos poetas

2011-03-21T07:50:00.002+01:00

Maribel Serantes colgou na súa páxina de facebook unhas sensacionais fotos do seu gato Veli Evil, que non é poeta, pero le O meu gato é un poeta. Sen dúbida, a amizade de Veli Evil co meu gato poeta está garantida. Vaia por diante o meu agradecemento para Maribel por tan estupenda sesión fotográfica e e para Veli Evil pola devoción coa que le as páxinas do libro que me dictou o meu gato poeta. Eu creo que é empatía da amizade felina.

Un vídeo para formar usuarios das bibliotecas escolares

2011-03-16T17:20:00.000+01:00

Na biblioteca do IES Fontem Albei da Fonsagrada fixeron este estupendo vídeo dirixido á formación de usuarios, que dá conta das posibilidades que ofrece a biblioteca e da súa súa clasificación e catalogación por materias. Un xeito didáctico, lúdico e festivo de explicar a C.D.U. coa implicación de toda a comunidade educativa do centro. Parabéns.

Alfonso García Sanmartín, socio de honra da AGE

2011-03-14T07:50:00.005+01:00

Hai unhas semanas fíxoseme o encargo de realizar, durante a celebración da Noite da Edición, que tivo lugar antonte sábado en Lugo, o discurso do nomeamento de Alfonso García Sanmartín como socio de honra da AGE, quen se xubila este ano logo dunha longa traxectoria profesional. Dado o aprezo persoal que sinto por Alfonso, quero publicar en Cabrafanada o texto íntergro que lin durante a gala da Noite da Edición. O discurso tamén pode ser descargado en pdf.

Eu aínda non tratara a Alfonso García Sanmartín o día en que, en 2006, me integrei como vicepresidente na Xunta Directiva da Asociación Galega de Editores que el presidía. Se cadra por iso, asistín con certa cautela a aquela primeira reunión da nova directiva. Non sabía o que a sorte me ía deparar. Sentado á mesa, ollaba de esguello para aquel home, que acababa de ser nomeado presidente da AGE, un home de ollada clara, de escaso pelo, que nos avantaxaba, digamos xenerosamente, a todos en idade.

¿Quen era aquel tipo sesentón que á súa idade parecía ser capaz de abordar unha nova etapa vital, como presidente da AGE, coa mesma ilusión e a mesma forza de quen ten vintetantos anos? Pois só hai unha palabra que o defina: axitador. Era un axitador. Axitador pacífico, pero axitador. Un axitador a prol da pedagoxía docente máis renovadora, un axitador a prol da lingua, un axitador a prol do libro galego, un axitador a prol da defensa e profesionalización do tecido editorial galego.
Entregado en corpo e alma a defender a causa da edición galega desde o primeiro ao último día que asumiu ese compromiso, Alfonso conservou ata hoxe, coma un segredo invencible que alguén leva agachado no peto, a vitalidade daquel rapaz de vintetantos anos que el foi e que había pouco que regresara á Coruña logo de estudar teoloxía en Salamanca e doutorarse cunha tese sobre Unamuno.

Corrían os anos 1972, 1973, 1974, 1975. Aquel mozo apelidado García Sanmartín era profesor no Fogar Santa Margarita da Coruña, institución que fora fundada polo popular Pai Sardina, e naqueles derradeiros pero duros anos do franquismo sentíase desbordante de enerxía, de vitalidade, de ideas, de renovación, devecendo cambios. Eran tempos en que o mundo aínda se podía transformar. Daquela, xunto cos seus ex compañeiros de estudos Andrés García Vilariño e José Antonio Vázquez deseñou unha estratéxica revolución pedagóxica que, e aquí ven o máis abraiante, levaba á práctica todo canto deseñaban e debatían, abrindo paso en Galicia a unha experiencia verdadeiramente irrepetible.

Foi naqueles anos cando tamén entrou no Fogar Santa Margarita un profesor mozo que respondía ao nome de Xabier Puente Docampo, profesor que, ao ano seguinte, acolleu baixo a súa tutela e en réxime de prácticas a outro docente que encaixou á perfección naquela engranaxe e que no seu DNI era identificado como Agustín Fernández Paz.

Enleados nas lecturas de Gianni Rodari, de Paulo Freire, Mario Lodi, Helen Parkhurst, aquel explosivo grupo decidiu elaborar un Plan Dalton para aplicar no Fogar Santa Margarita. O Plan Dalton implicaba a desaparición da clase, e mesmo da asignatura, para converter a aula nun laboratorio onde toda actividade e docencia é personalizada, individualizada. Alfonso actuaba como un incansable dinamizador que se preocupaba de que todo o que se pensaba ou decidía puidese ser levado a práctica, procurando os medios mesmo cando semellaban inalcanzables.

Da man de Alfonso García Sanmartín, o Fogar Santa Margarita converteuse nun fervedoiro pioneiro da renovación pedagóxica en Galicia. Se cadra, a consideración xa daquela por parte de Alfonso do ciclostil e das primeiras máquinas domésticas de impresión offset como arma aliada da revolución didáctica nas aulas foi unha premonición do camiño que o levaría, anos despois, a unir pegadagoxía, edición e lingua galega.

Aquel primeiro ano de aplicación do Plan Dalton, lonxe de minguar as súas forzas, revalidou o seu entusiasmo, feito que levou a aquel grupo humano a pecharse, unha vez rematado o curso e durante todo o verán, nun apartamento de Bastiagueiro para crear os primeiros libros de texto de produción propia. Un esforzo titánico para quen aínda non dispoñía de man dun selo editorial nin dunha coxuntura política favorable.

Pero alí estaba a xermolar un dos obxectivos nos que Alfonso teimou ao longo de toda a súa vida profesional: o de crear, habilitar e facilitar materiais aula e de texto en lingua galega para as máis diversas materias e, moi especialmente, para aquelas ligadas á formación profesional. Como pedagogo e como editor, Alfonso, que amaba e defendía a lingua galega, era un individuo clarevidente. Foi esa mesma clarevidencia, por certo, a que o levou a dirixir o Fogar Santa Margarita durante tantos anos.

Cando aquel tipo valente e irredutible que Alfonso foi sempre entrou profesionalmente no ámbito da edición, a través do contacto cun home apelidado Represas, comercial de Edebé, el levaba canda si toda esa bagaxe dinamizadora. E, cando en 1994, Agustín Fernández Paz gañou o Premio Edebé con Trece anos de branca e se atopou a Alfonso na entrega do premio en Barcelona, o escritor ignoraba que o seu libro sairía nun novo selo galego do grupo Edebé que, baixo o nome de Rodeira, se creaba en Galicia da man do propio Alfonso e ligado a algunhas persoas máis como Xosé Manuel Mouriz.

Desde entón, non só dirixiu, coa súa característica capacidade de diálogo e a súa aposta decidida pola cultura galega, o selo de Rodeira, senón que, ademais, apoiou e participou no traballo gremial da Asociación Galega de Editores con ese inequívoco espírito de colaboración desinteresada do que sempre fixo gala.

En 2006, naquela primeira reunión da nova directiva da AGE que Alfonso presidía, eu ignoraba aínda que estaba diante dunha persoa humanamente excepcional, cunha extraordinaria capacidade para lograr ese consenso que levou a un notable ensanchamento da Asociación Galega de Editores. E tamén cun altísimo sentido da responsabilidade, focalizado na defensa da profesionalización e dignificación do gremio editorial galego. Pero, sobre todo, con Alfonso como presidente, os distintos membros do seu equipo recibimos o máis importante: entusiasmo, sintonía e compañeirismo. É dicir, amizade.

A estas alturas resulta evidente que foi un inmenso pracer compartir con el eses catro anos e admirar del, como dicía xa ben entrado en anos, esa entusiasta vocación de axitador irredento que sempre leva canda si e que con tanto maxisterio sabe administrar consensuadamente. O Culturgal, o Clúster Libro, a vehiculización do proceso de internacionalización, a súa loita a favor do libro educativo e, sobre todo, a consolidación da Asociación Galega de Editores como a casa de todos e todas son algúns dos edificios que Alfonso deixa ben construídos.

Xa que logo, pouco máis teño que engadir á realidade dunha traxectoria profesional sólida, compacta, longa, chea de compromisos dos que sempre soubo dar conta e dos que aínda continúa a dar porque, desde xuño de 2010 preside o Clúster Libro, o lugar cara ao que agora canaliza esa envexable capacidade de entrega.

Alfonso, serás nomeado membro de honra, pero a honra, de verdade, é nosa.

FRAN ALONSO
Lugo, 12 de marzo de 2011

Dúas curtametraxes dos meus relatos

2011-03-13T21:16:00.004+01:00

A pesada semana asinei un contrato de cesión de dereitos para a realización dunha curtametraxe sobre "Carapuchiña e o pobo feroz", un relato de Males de cabeza, que será rodado en maio na comarca do Morrazo por estudantes de Audivisual.

Nestes momento, teño sobre a mesa outro contrato e un guión que estou a ler cunha outra proposta parecida, que fará outro grupo de estudantes a partir do meu relato 01 AM, de Cemiterio de elefantes.

A miña experiencia anterior nese sentido foi Ollos da cidade, un bo documental realizado por Lara Bacelos a partir da miña poesía e a de Kiko Neves.

Se volvo os ollos ao pasado, tiven dúas propostas de levar libros meus ao cine (longametraxes) que non proposperaron. Unha fíxoma Antón Reixa para Tráiler, ao pouco de gañar o Premio Blanco Amor. A outra fíxoma Yeyo Romero Suárez Llanos (quen no verán estreará unha película cunha pinta excelente, rodada na India) sobre Cemiterio de elefantes, que tampouco prosperou por falta de financiamento.

«Escribir desde unha actitude atenta ao que é contemporáneo obriga a repensar moitas cousas»

2011-03-07T07:55:00.005+01:00

Reproduzo neste post a entrevista comigo sobre O meu gato é un poeta que se inclúe no final do libro, característica de todos os títulos da colección Sopa de Libros. A entrevista tamén se pode descargar en versión de pdf.

—¿Como descubriu vostede que o seu gato é poeta?
Decateime porque vin que miañaba dun xeito moi especial, porque xogaba coas palabras, porque lle gustaba divertirse coa lingua, porque descubriu que coa poesía podía dicir as cousas doutro xeito, menos convencional, máis persoal, moito máis profundo.

—Este é un libro de poesía, pero un libro distinto ¿non?
Simplemente se trata dun libro que pretende transmitir a poesía dun xeito lúdico, divertido e, sobre todo, accesible para os lectores e lectoras. Está ideado coma se fose un xogo ou un obradoiro. Trata o feito poético como algo próximo, persoal e, sobre todo, desmitificado. O meu gato é un poeta bota man da fusión de xéneros literario a través da reflexión, da poesía visual, dos xogos de palabras, da interacción, dos caligramas, da narración, da música, das novas tecnoloxías para conseguir unha proposta poética fresca e divertida.
Quería escribir algo distinto de Cidades, o meu anterior libro de poesía infantil.

—¿Cre que falla o xeito de transmitirmos a poesía?
Estou convencido de que desde a escrita e desde a escola debemos mudar o noso xeito de nos achegar ao feito poético.

—¿Que teñen que ver os globos coa poesía?
Para os nenos, un globo voando no ceo é unha fermosa imaxe poética. Esa imaxe ten un enorme poder comparativo, como metáfora para entender a propia poesía, se equiparamos os globos e as palabras.

—O meu gato é un poeta é un libro que se prolonga en internet ¿Por que?
Porque escribir desde unha actitude atenta ao que é contemporáneo obriga a repensar moitas cousas e unha delas é o propio papel que teñen as novas tecnoloxías e o seu posible aproveitamento no rol tradicional que xoga o libro diante do lector. E moito máis cando estamos a falar das xeracións máis novas. Trátase tamén de redefinir novos espazos para a creación literaria que van máis aló do propio papel.

—¿Por que o libro vai acompañado dun disco?
O disco penseino como unha parte do libro capaz de enriquecer o texto. Trátase dun recurso que mestura distintas artes e amplía ante os lectores a súa visión da poesía, permitíndolles abordar novas dimensións e agrandando a súa percepción sensorial. A música compúxoa Xurxo Souto, a quen lle estou moi agradecido polo seu traballo e a súa enorme contribución. Sen el, o disco non sería posible.

—As ilustracións deste libro tampouco son habituais: están feitas con tipografías polo propio autor. ¿Tamén é vostede ilustrador?
Non, desde logo que non. Por desgraza, a de ilustrar é unha capacidade da que carezo. A miña intervención neste libro é total porque é un libro concibido globalmente, e abrangue tamén as ilustracións, é certo, pero son ilustración tipográficas, feitas con pictogramas tipográficos. Nese sentido, o meu é máis un traballo de deseño que de ilustración. Claro, hai tamén algunhas ilustracións (nos caligramas ou nalgunhas páxinas) elaboradas por min no ordenador a partir das ferramentas de QuarkXpress, que é o programa co que maquetei o libro.

—¿Que sentido teñen as ilustracións deste libro?
Pois responden precisamente a esa necesaria concepción global e constitúen unha prolongación do poema ou mesmo son unha parte do propio poema. Na poesía visual, na poesía gráfica ou experimental, a ilustración forma parte irrenunciable do poema e eu emprego moitos deses recursos no libro.

É o galego unha lingua minorizada?

2011-03-06T23:37:00.004+01:00

Galego con futuro

View more presentations from manuelbermudezblanco.

Vía Trafegando ronseis.

A nena do hiyab de Arteixo

2011-03-03T21:00:00.001+01:00

O posicionamento da Confederación Galega de Nais e Pais de Centros Públicos (Confapa) con respecto ao conflito xurdido en torno á nena do colexio de Arteixo que emprega o hiyab paréceme ben razoable e cabal e valóroo moi positivamente. O que non entendo é o posicionamento do Consello Escolar do CEIP, cando lle solicita á Xunta de Galicia que cambie á nena de centro. Con ese posicionamento non só non respecta o dereito á diferencia da nena senón que, a maiores, admite que o que non é admisible nese centro pode selo noutro distinto. Unha verdadeira incongruencia.
En vez de extenderme no asunto, reproduzo o artigo que publiquei en A Nosa Terra na primavera de 2010 cando xurdiu un conflito da mesma índole xurdiu nun centro de Pozuelo de Alarcón. Titulábase «Igualdade».

Igualdade

A igualdade non existe se non se recoñece a diferencia. Non todos somos iguais, e para que o sexamos é imprescindible que sigamos sendo diferentes, que respectemos e valoremos a diferencia. A igualdade universal é unha gran mentira, pura inxustiza. Conforme a iso, pagamos anualmente os impostos da renda e do patrimonio. Conforme a iso sabemos que é imprescindible lexislar para apoiar a lingua galega, malia que este goberno do PP de Feijoo o faga en contra, causando unha forte protesta social. E só conforme a ese principio é posible crear unha sociedade libre, tolerante, plural.
Se queremos ser xustos debemos respectar as diferencias. Mesmo aínda que non as compartamos. A min gustaríame ver unha sociedade árabe onde o islam tivese un peso moito máis reducido e non actuase nunca como represor do papel das mulleres. Tamén me gustaría ver unha sociedade occidental cunha Igrexa católica onde as mulleres tivesen o mesmo peso ca os homes. Nos dous casos, tendo en conta a nula devoción que me suscitan as relixións. Pero tamén debemos aprender a valorar onde comeza a opción persoal, a liberdade de criterio e, sobre todo, a identidade cultural. O caso de Najwa Malha, a rapaza á que nun instituto de Pozuelo de Alarcón lle prohibiron a entrada á clase co pano ou hiyab na cabeza, é un caso paradigmático de incomprensión ante as diferencias culturais e ante a diversidade social que se está conformar debido á inmigración e á globalización. A de Najwa foi unha decisión persoal con profundas implicacións culturais que non debería molestarlle a ninguén, mesmo aínda que teñamos ideas moi diferentes. E se cremos na xustiza e reivindicamos a igualdade temos que aceptar a súa diferenza.

Un gato que escribe e recita poemas

2011-02-28T07:55:00.005+01:00

Un gato cun aquel de toleirán, apaixonado pola poesía, foi, aínda que pareza incrible, quen me axudou a escribir o meu novo libro O meu gato é un poeta.
Debo confesalo porque non todo o mérito é meu. Miaña como un auténtico vate, e, coma todos os gatos, enreda e xoga, pero coas palabras. É un malabarista, un equilibrista das palabras, e sabe facer versos divertidos coma ninguén. Así naceu, hai xa varios anos, O meu gato é un poeta, que esta semana ve a luz nas librerías, nun parto un tanto animal e, desde logo, profundamente felino.
E, para seguir confesando as axudas que as persoas (ou animais) xenerosas me prestaron, debo dicir que Xurxo Souto me acompañou no delirio, ensinándome a miañar de verdade, e poñéndolle música aos poemas do gato, o que fixo posible que gravásemos un disco, tamén moi felino, en Casa de Tolos.
Polo demais, o gato ten unha web na que, dalgunha maneira, o libro continúa, porque moitas das páxinas dos poemas que escribiu o meu gato remiten a esa web. Pero só se pode entrar cun contrasinal que vén no libro. É cousa do meu gato, é que moi reservado. E eu, con cara de mico.

Bébeme, cómeme, leme

2011-02-21T07:55:00.000+01:00

DRINKme-EATme-READme from Irina Neustroeva on Vimeo.

Altercado flamenco contra a banca (Banco de Santander)

2011-02-14T07:55:00.002+01:00

Acción cidadá flamenca en Sevilla, dun grupo de bailadores que se colaron nas oficinas do Banco Santander nesa cidade para protestar contra os abusos da banca. Acudiron acompañados dalgúns xornalistas e introduciron sete transistores na oficina bancaria. Alí,interpretaron e bailaron a rumba «Banquero».

Sobre aquel ano en que publiquei «Tráiler»

2011-02-08T08:00:00.006+01:00

A raíz da entrevista comigo que publicaba onte o Xornal de Galicia gustaríame facer algunhas reflexións sobre a miña visión de Tráiler vinte anos despois da súa publicación, que foi unha das preguntas desa entrevista feita por Héctor J. Pena. E tamén puntualizar algunhas cuestións que se cadra non fun quen de explicar con suficiente claridade e vagar. É un tema sobre o que xa tiña pensado reflexionar neste blog (xa o fixen publicamente noutras ocasións) porque me interesa moito, non tanto polo que ten de debate egocéntrico arredor da obra literaria propia senón, sobre todo, polo interese que ten o discurso literario do escritor e a súa evolución e como ese discurso é percibido polo sistema literario. Porque aí está a clave do que eu pretendía dicir.

Ademais, sinto a necesidade de matizar algunhas cuestións que teñen que ver con todo isto. Pero, ¿por que me interesa a min falar de Tráiler vinte anos despois? Basicamente, porque, neste caso, o tema implícito e determinante na miña percepción de Tráiler vinte anos despois é o do discurso, o dicurso literario, que eu reivindico como o nervio central de calquera poética dun escritor. Sempre afirmei que un escritor sen discurso é un escritor sen proxecto literario.

Cando publiquei Tráiler, en 1991, o meu discurso era, evidentemente, diferente ao que é hoxe, sobre todo na formas. Era un discurso moito menos elaborado, máis inmaduro e bastante sincero e espontáneo. E, sen dúbida, eu tiña unha certa actitude iconoclasta nun momento, é certo, en que reivindicar a Suso de Toro que despuntaba con Ambulancia e Manuel Rivas que acaba de publicar o seu primeiro libro de relatos (Un millón de vacas) marcaba literariamente como marca hoxe, por exemplo, o feito de falar galego en determinados contextos urbanos.

Eu tiña 28 anos, era a primeira vez que alguén tan novo gañaba o Premio Blanco Amor, e con Tráiler aterraba publicamente no ámbito literario. O impacto mediático do libro foi enorme para o que era habitual naquela época. Sen dúbida, a iso axudou moito o feito de que eu traballase nun medio e que nese medio se lle dese moita relevancia ao acontecemento. Pero non creo, baixo ningún concepto, como podería malinterpretarse da lectura da entrevista, que as críticas negativas da novela procedesen do seu eco nos medios de comunicación.

Pola contra (e á marxe das virtudes ou dos defectos que a novela poida ter) creo que o que causou unha predisposición negativa para algunha crítica foi o meu propio discurso (ese que, dicía antes, era moito menos elaborado, máis inocente e bastante sincero e espontáneo).

En primeiro lugar, declarei aberta e inocente e reiteradamente que a idea da novela ma dera Víctor Freixanes (é de benacido ser agradecido, pensaba eu), que naquel momento era director de Xerais, e que el quería publicala se o resultado final lle convencía. Naquel momento en que existía na cultura galega un intenso debate sobre a necesidade de cubrir ocos e baleiros, abrindo e encargando determinadas liñas desde as editoriais, fun acusado de facer «literatura de encargo». Naqueles días de, visto desde hoxe, apaixonante debate, mesmo houbo quen insinuou publicamente que a novela non a escribira eu.

En segundo lugar, nas entrevistas contei publica e abertamente o xeito en como me preparei e documentei para escribir a novela (que hoxe pode parecer inocente e literariamente inocuo): viaxei durante seis meses acompañando a camioneiros galegos nos seus tráilers. Naquel naquel momento esa «confesión» creou receos, aínda que xa existía o precedente de Valentín Carrera con Riosil. Sen dúbida, esa liña do meu discurso tamén influíu negativamente. De feito, a novela foi duramente criticada en actos públicos antes de que saíse publicada, é dicir, antes de que as persoas que a criticaban tivesen ocasión de lela. Alegábase que demostraba moi pouca «imaxinación» ter que viaxar con camioneiros para escribir unha novela.

En terceiro lugar, ese elemento novidoso no perfil do escritor (un escritor que non procedía da docencia, que non reivindicaba un discurso intelectual elaborado, que quería conectar co público na liña en que o facían os escritores aos que aplaudía) creou ao tempo moito interese nos medios de comunicación (moito máis do que era habitual naquela época) e a desconfianza dos sectores máis conservadores do sistema literario.

En cuarto lugar, o escritor que era eu, novato, recén chegado e ao tempo iconoclasta, irreverente e inocente, non era quen de medir a forza do seu propio discurso, lección que aprendeu de súpeto e de por vida. Daqueles días lembro algunhas entrevistas nas que me chamaban para falar da novela e nas que me me facían moitas preguntas polas miñas viaxes en camión pero ningunha sobre literatura. E eu non me decatei da forza envelenada que aquilo conlevaba consigo ao publicarse: o que non fala de literatura non é escritor. A maiores, etiquetas empregadas no ámbito cinematográfico como «docudrama» ou outras como «literatura costumista», que comezaron a aplicarse á literatura, levaban, moitas veces, intención de minusvalorar. Tráiler foi etiquetada nesa dirección.

Evidentemente, era 1991; estaba a comezar a década dos 90, a literatura galega estaba moi ideoloxizada (Tráiler tamén foi acusada de ser unha «novela non comprometida») e os xornalistas, por esa actitude defensiva que caraterizou historicamente ao nacionalismo galego, ás veces podían ser vistos como transmisores dun discurso centralista. Xa que logo, outra das patas do meu discurso (a reivindicación do novo xornalismo americano como motor da miña novela) caía no ámbito do que podía ser cuestionado. E, no que á ideoloxía respecta, lembro que nos actos públicos eu non paraba de repetir algo que, aínda daquela, sementaba receos: eu non era escritor por compromiso, nin coa lingua nin co país. Eu era un escritor vocacional: se tivese nacido en Sevilla ou en París tamén sería escritor.

Máis alá das súas virtudes e defectos (que por suposto os ten, porque ademais é unha novela primeiriza), a recepción de Tráiler foi un exemplo paradigmático de anormalidade (do que eu teño chamado «a anormal normalidade da literatura galega»), e a novela vogou nun sistema literario pouco estable, sufrindo ao tempo as defensas máis apaixonadas (como esaxeradas) e as denostacións máis duras (como inxustas). Sen dúbida, Tráiler supuxo, para min, unha aterraxe abrupta no ámbito público da literatura.

Nunca tanto do seu propio entorno aprendeu aquel escritor novo, de 28 anos, que era eu e que, ademais, non acaba de comprender como era posible que unha novela que levara o premio máis importante que se concedía daquela en Galicia recibise, ao mesmo tempo, críticas tan duras. Parecíalle unha contradición na medida en que entendía, vítima da súa propia inxenuidade, que a concesión dun premio desa envergadura supuña unha certa salvagarda non ás críticas negativas senón á dureza desas críticas negativas.

A medida que un vai modelando e madurando o seu discurso literario, sen dúbida, tamén é moito máis capaz de modelar e madurar o discurso público, que se fai máis mediatizado, máis controlado, menos inocente e, con todo, máis capaz. Así é a vida e eu alégrome desa oportunidade que Tráiler me deu de vivila.

Vinte anos publicando: 1991-2011

2011-01-31T07:55:00.009+01:00

Este é un ano moi especial para min. Cumpro vinte anos desde que publiquei o meu primeiro libro: Tráiler, a novela coa que gañei o Premio Blanco Amor. Esa novela e, sobre todo, ese premio, non só me permitiron irrumpir dun día para outro no ámbito literario senón que supuxeron o impulso necesario que todos os escritores precisamos para nos reafirmar como tales.

Evidentemente, Tráiler non é o primeiro texto que escribín. Levaba escribindo desde os 14 anos, nese lento proceso que é a aprendizaxe da escrita, e publicara algúns relatos e poemas en revistas literarias, que en 1992 recollín en A lúa no probador. Mesmo Persianas pedramol e outros nervios, o meu primeiro poemario, publicado en 1992, foi escrito antes que Tráiler, aínda que despois da publicación da novela continuei a darlle voltas á feitura do poemario.

Este ano celebro o vinte aniversario: pasaron vinte anos e pasaron tamén vinte títulos e algunhas traducións. E, desde Tráiler, que escribín nun vello e aparatoso ordenador con wordperfect (que, por certo, merquei cos cartos do Premio Curuxa do Humor), tamén pasou por min a era dixital. Desde 2003 existe o meu blog Cabrafanada e desde 2009 o meu Domicilio Virtual.

Ao longo destes vinte anos, escribín sen a dedicación que me gustaría: escribín roubándolle tempo ao sono, ao ocio, aos amigos, á familia, etc, etc.
Pero foron vinte anos intensos, completos, que valoro moi positivamente e que quero agradecerlles especialmente, aos meus lectores e lectoras.
Para celebralo, este ano é a miña intención editar en pdf un ou dous libros de artigos da miña autoría, que anunciarei oportunamente e que se poderán descargar libremente do meu Domicilio Virtual.

Pero, ademais, chego a este 2011 coas pilas recargadas e, sobre todo, recollendo os froitos de varios anos de traballo. En breve (dentro de 20 días) estará nas librarías o meu próximo libro, O meu gato é un poeta (un libro-disco-web) do que falarei proximamente.

Máis avanzado o ano sairá en Xerais o meu próximo libro de Narrativa, Ninguén, un conxunto de relatos que falan de como cambiaron as relacións entre as persoas á sombra da cultura urbana e das novas tecnoloxías.

E, máis adiante, darei á luz un libro de relatos infantís, que rematei hai algún tempo e que supoñen unha nova liña no que publique ata o de agora.

A maiores, Transición, un novo poemario espera pacientemente o seu turno de saída.

Evidentemente, estes libros foron escritos ao longo dun demorado período de tempo e xúntanseme, como dicta a fortuna con acerto, no ano do meu vinte aniversario como escritor con obra publicada.

Pois iso; penso celebralo dando novos libros para o prelo. Porque esa é a vocación máis antiga da que teño conciencia dentro de min.